Scarlet Proof

คุณ Guillotin นั่งอยู่บนจัตุรัสใจกลาง Snezhnograd ทาน Borscht และกาแฟร้อนผสมเหล้ากลางแจ้งเหมือนคนท้องถิ่น กาแฟที่ถูกนำมาเสิร์ฟได้ไม่นาน ก็เย็นชืดลงท่ามกลางลมหนาว ทว่าเมื่อดื่มลงไปกลับร้อนผ่าวลำคอไปจนถึงท้อง คุณ Guillotin ผู้ฉลาดหลักแหลมเข้าใจได้ทันทีว่า ทำไมบริกรหูแหลมถึงแนะนำให้เธอเติม Fire-Water เป็นสองเท่า การเดินทางจาก Fontaine ไปยัง Snezhnaya นั้น เธอใช้ความพยายามไปไม่น้อย และเวลาส่วนใหญ่ก็หมดไปกับการตะลุยทุ่งหิมะ อากาศหนาวเย็นกว่าที่คาดไว้มาก แต่เส้นทางกลับไม่ได้ลำบากขนาดนั้น สิ่งที่ทำให้เสียเวลาจึงมีแค่สถานที่แปลกประหลาดแห่งนี้ เธอเห็นคนถอดเสื้อกระโดดจากต้นไม้ ที่สูงกว่าสิบเมตรลงไปในกองหิมะ และเห็นเด็ก ๆ วิ่งแข่งกันบนทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง เพื่อดูว่าใครจะเหยียบผิวน้ำแข็งแตกและตกลงไปในน้ำก่อนกัน คนโชคร้ายคือผู้ชนะ ดังนั้นคนโชคร้ายจึงสนุกกว่าใครเพื่อน เรื่องทั้งหมดนี้เข้าใจยากยิ่งกว่าเรื่องเล่าผู้กล้าปราบมังกรของ Alain เสียอีก เพราะนอกจากจะดูไม่มีสาระอะไรแล้ว ยังทำให้เธอรู้สึกแปลกใหม่เป็นอย่างมาก หลายเดือนก่อน เธอถือถ้วยชานั่งอยู่บนม้านั่งในนครว่าการ Fontaine มองดูตึกฝั่งตรงข้ามที่กำลังปรับปรุง ผ่านอากาศชื้นที่เต็มไปด้วยหมอก และฆ่าเวลาด้วยการจับผิดทีมก่อสร้าง ผู้ดูแลการก่อสร้างไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่กลับขอบคุณเธอด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกประทับใจไม่น้อย จึงปล่อยให้อีกฝ่ายชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย คนที่อ้างตัวว่าเป็นหัวหน้าสาขาของสมาคมอะไรสักอย่าง พูดจาเนิบนาบจนฟังแล้วชวนง่วง นี่น่าจะเป็นโอกาสดีที่จะได้พักผ่อน แต่น่าเสียดายที่หลังจาก Alain จากไป เธอก็มีเวลาเหลือเฟือให้เหม่อลอยและสัปหงกมากเกินไป ทั้งยังชินกับการจัดการเรื่องจิปาถะ นอกเหนือจากการวิจัยในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นอีกด้วย ยกตัวอย่างเช่นพระราชวัง Mermonia ได้มอบเงินสงเคราะห์ก้อนโตให้แก่ดยุก Alain Guillotin เธอไม่อยากกอด Mora แล้วแก่ตายไปเหมือนพวกคนตระหนี่ เพราะเห็นได้ชัดว่าเธอจะไม่มีวันแก่ตายอยู่แล้ว และไม่อยากกลายเป็นเรื่องเล่าสยองขวัญเกี่ยวกับตุ๊กตาผีสิงของห้องใต้ดินในอีกหลายร้อยปีข้างหน้า เธอเคยได้ยินมาว่าธนาคารที่อยู่ไม่ไกล มีแผนบริหารจัดการเงินที่ยอดเยี่ยม แต่ธนาคารจากต่างแดนก็เป็นเหมือนกับดัก ไม่ว่าหัวหน้าสาขาที่อยู่ข้าง ๆ จะชื่นชมการสนับสนุนเงินทุนอย่างใจกว้างของที่นั่นแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้คุณหนู Guillotin ผู้ชาญฉลาดเชื่อใจได้เลย หรืออีกตัวอย่างเช่น บนโลกนี้จะมีขนมปังที่ขมเหมือนกาแฟดำ และเครื่องดื่มที่รสชาติเหมือนขนมปังได้ยังไง? Alain ได้เตรียมระบบรับรู้รสชาติและอุณหภูมิ ที่ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ให้เธออย่างพิถีพิถัน แล้วเธอจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าระบบการทำงานเหล่านี้ สามารถทำงานได้อย่างเสถียรภายใต้อุณหภูมิต่ำเป็นเวลานาน? คุณหัวหน้าสาขาผู้เป็นมิตรจนเกินไป ยังคงเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการผจญภัยในต่างแดน และสอดแทรกคำชมเชยเธออยู่เป็นระยะ โดยกล่าวว่าสุภาพสตรีเช่นเธอ แม้แต่ในสายตาของนักผจญภัยที่หูตากว้างไกล ก็ยังถือเป็นผู้มีความรู้ที่หาตัวจับยาก การที่เพียงแค่มาช่วยแก้ไขข้อผิดพลาดของโครงสร้างสิ่งก่อสร้างอยู่ที่นี่ ออกจะน่าเสียดายความสามารถเสียจริง ดังนั้นคุณหนู Guillotin จึงวางถ้วยชาเปล่าในมือลง แล้วตัดสินใจไปลองชิมเครื่องดื่มที่รสเหมือนขนมปัง ที่โต๊ะตัวหนึ่งท่ามกลางดินแดนที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ เธอได้รู้จักกับผู้บัญชาการของ Fatui ตอนนั้นเธอกำลังคิดว่าลานเก่าแก่นั้นมีอายุเท่าไหร่กันแน่ และมองดูโวลโคดลักตัวหนึ่งที่งุ่มง่ามเสียยิ่งกว่า Pulonia กำลังพยายามประคองถาด ซึ่งเต็มไปด้วยแก้วเหล้าที่ล้นปริ่ม ท่ามกลางสถานการณ์อันง่อนแง่นนี้ ชายสวมหน้ากากได้บรรยายให้เธอฟัง ถึงอุดมการณ์ที่พยายามจะกอบกู้โลก เขาบอกว่าโชคชะตาที่ไร้เหตุผล คือโซ่ตรวนที่ต้องถูกทำลาย การทำลายล้างโลกใบเก่าก็เท่ากับการกอบกู้มัน โชคชะตาและการกอบกู้โลกล้วนเป็นหัวข้อที่เธอเคยได้ยินมาก่อนอยู่แล้ว ทว่าในตอนนี้มันกลับดูจงใจไปสักหน่อย เฮ้อ Alain... เธอคิด คุณมอบจิตวิญญาณอันเป็นอิสระและยอดเยี่ยมให้กับฉัน แล้วเคยคิดบ้างมั้ยว่าฉันจะเอามันไปทำอะไร? แต่แล้วเธอก็คิดขึ้นมาได้ว่า เดิมทีนี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ Alain ควรเก็บไปคิดอยู่แล้ว แต่เป็นโจทย์ชีวิตของเธอเองต่างหาก ผู้กล้าที่ถือครองดาบศักดิ์สิทธิ์และมังกรร้าย ที่ไม่ว่าสมควรจะถูกโค่นล้มหรือไม่ ล้วนเป็นเรื่องราวในอดีตไปแล้ว ทว่าโลกนี้กลับยังคงรอคอยการกอบกู้อยู่ ไม่นานหลังจากนั้น เธอเริ่มถูกเรียกว่า Marionette หรือ Sandrone และมีความรับผิดชอบที่คู่ควรตามมา ในยามว่าง เธอกลับไปนั่งบนที่นั่งอันคุ้นเคยนั้นอีกครั้ง และมองไปยังหน้าต่างของกิลด์นักผจญภัยจากระยะไกล พนักงานต้อนรับที่ชื่อ Katheryne ยืนอย่างสง่างาม ดูราวกับว่าจะไม่มีวันถูกรบกวนจากลมและหิมะในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเลย มีคนนำตารางการแสดงของโรงละคร มาติดไว้บนกระดานประกาศบริเวณใกล้เคียง และยังมีโปสเตอร์รับสมัครทหารของ Fatui ติดไว้เช่นกัน บนโปสเตอร์ใบหลังพิมพ์ลายดอกไม้สีแดงสดไว้ งดงามยิ่งกว่ากระโปรงเต้นรำของนักแสดงหญิงเสียอีก มันคือเหรียญตราซึ่งให้สัญญาว่าจะมอบแก่ผู้อุทิศตน ตั้งแต่ที่ได้รับรู้ถึงความหมายที่ลึกซึ้งของกิลด์นักผจญภัยใน Snezhnaya แล้ว Sandrone ก็เริ่มคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้ Fatui กำลังฟูมฟักอสูรยักษ์ที่ชื่อว่าอุดมการณ์ บุคลากรและข่าวกรองล้วนเป็นสารอาหารที่จำเป็นต่อมันทั้งสิ้น บางครั้งในชั่วภวังค์นึง เธอรู้สึกว่าตัวเองก็เป็นส่วนหนึ่งในนั้นเช่นกัน