จารึกของผู้เฝ้ามองจันทร์

จารึกของผู้เฝ้ามองจันทร์ (I)

(บันทึกข้อความที่ส่งมาจาก "ดาราวัตถุดำ" ไว้ ณ ที่นี้ ฉบับนี้เป็นฉบับแปลสรุปใจความสำคัญที่ตัดเนื้อหาไม่เกี่ยวข้องออกทั้งหมดแล้ว และเอาแนวคิดของเราไปแทนที่คำศัพท์ที่เดิมทีไม่อาจเข้าใจได้ - Lusalim) เพื่อนจากโลกอันไกลโพ้นเอ๋ย ฉันดีใจมากที่เธอได้รับข้อความนี้ ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าจะมีใครได้ยินเสียงของพวกเรารึเปล่า แต่ฉันคิดว่า อย่างน้อยมันก็น่าจะช่วยขับไล่ความเงียบเหงา ในจักรวาลอันหนาวเหน็บนี้ไปได้บ้าง ถ้าหากว่ามีเธอสักคนที่ได้ยินมันเข้าจริง ๆ นั่นก็แสดงว่าต้องมีแรงดึงดูดอันแสนพิเศษบางอย่าง ที่คอยเหนี่ยวรั้งพวกเราเอาไว้อย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น ฉันหวังว่าอารยธรรมของพวกเธอจะได้รับรู้ว่า ภายใต้ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดนี้ พวกเธอไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว เมื่อเธอได้รับข้อความนี้ ยุคสมัยของพวกเราคงจะปิดฉากลงแล้ว ภัยพิบัติสีดำทมิฬลุกลามไปทั่วทั้งจักรวาล มันคือศัตรูตัวฉกาจของทุกชีวิต ...โปรดระวังตัวให้ดี พวกเราไม่รู้ว่าพวกเธออยู่ที่ไหน แต่พวกเราส่งข้อความนี้ไป หวังว่ามันจะไปถึงก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าจู่โจมพวกเธอ ข้อความนี้... อาจจะดูเล็กน้อยและไร้ค่า แต่มันคือแสงสว่างของพวกเรา หวังว่ามันจะมอบความกล้าให้กับพวกเธอ... ภายใต้ห้วงอวกาศนี้ พวกเธอไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับความมืดมิด และสิ่งที่ไม่รู้จักเพียงลำพัง หากเป็นไปได้ โปรดส่องแสงของพวกเธอต่อไปเถอะ แสงสว่างเพียงสายเดียวนั้นช่างริบหรี่ และถูกความมืดมิดกลืนกินได้โดยง่าย ทว่าขอเพียงก่อนที่มันจะดับสูญ ได้มีแสงสว่างอีกสายหนึ่งส่องประกายขึ้นมา ย่อมต้องมีสักวัน ที่จะมีแสงสว่างสักสาย กลายเป็นแสงอรุณรุ่ง ที่สาดทะลวงม่านแห่งรัตติกาลได้สำเร็จ (แด่ "ลูกสาว" ของฉัน Ninnin การสนับสนุนสำคัญสำหรับแผนการของเราที่เทพธิดาจันทรามอบให้อยู่ที่ใจกลางดวงจันทร์ ซึ่งสามารถไปถึงที่นั่นได้ผ่านรอยแยก อย่าลืมไปล่ะ)