รวมละครบัลเลต์ดาวเหนือ

รวมละครบัลเลต์ดาวเหนือ (I)

"หงส์หิมะดำ" [ตัวละครในเรื่อง] Odile - หงส์หิมะดำ Myrtha - ราชินีหงส์หิมะ Bathilde - ภาพมายาที่ไปเข้าพบ Odile Hamsatti - ภาพมายาที่ไปเข้าพบ Odile Tatiana - ภาพมายาที่ไปเข้าพบ Odile ชนชั้นสูง Fontaine, หงส์หิมะ และอื่น ๆ [องก์ที่ 1] (เวทีหลักสาดส่องด้วยแสงไฟสีฟ้าอันเยือกเย็นและแสนเศร้า หงส์หิมะดำ Odile ร่ายรำอยู่เพียงลำพังกลางทะเลสาบน้ำแข็ง ท่วงท่าการร่ายรำของเธอรุนแรงและบิดเบี้ยว ราวกับต้องการจะฉีกทึ้งขนทุกเส้นออกจากร่าง) Odile: ไปให้พ้น ค่ำคืนที่น่ารังเกียจ! ทำไมสีสันที่โชคร้ายแบบนี้ ถึงต้องมาประทับอยู่บนปีกของข้าด้วย? Odile: เหนือทะเลสาบน้ำแข็งอันขาวบริสุทธิ์ พี่น้องของข้าได้โบยบินอย่างอิสระ แถมขนของพวกนางก็ล้วนสว่างไสวยิ่งกว่าเกล็ดหิมะ Odile: แต่ข้า ข้ากลับเหมือนตัวประหลาดที่ถูกชโลมไปด้วยเถ้าถ่าน... (Odile ทรุดตัวลงบนพื้นน้ำแข็งอย่างหมดเรี่ยวแรง ยกสองมือขึ้นปิดหน้าและสะอื้นไห้) Odile: บอกข้าทีเถอะ องค์ผู้เป็นเจ้าบนสรวงสวรรค์ หรือทวยเทพผู้แสนโหดร้ายองค์ใดก็ได้ Odile: ข้าทำผิดอะไรนักหนา ถึงต้องมาแบกรับความอัปยศอดสูเหมือนเป็นตัวประหลาดแบบนี้? Odile: ต้องทำยังไง ข้าถึงจะชำระล้างปีกคู่นี้ ให้บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนกับพี่น้องของข้าได้? (พายุหิมะที่พัดโหมหยุดนิ่งลงทันที ราชินีหงส์หิมะ Myrtha ก้าวเข้ามากลางเวทีโดยมีฝูงหงส์หิมะสีขาวรายล้อม ดนตรีบรรเลงจังหวะช้าลง) Myrtha: Odile ของแม่ เด็กน้อยผู้แสนอาภัพของแม่ เด็กดีของแม่ เลิกทำร้ายตัวเองอย่างเปล่าประโยชน์ได้แล้ว! Myrtha: ต่อให้ลูกฉีกทึ้งปีกจนขาดวิ่น ก็ลบล้างสีสันที่ติดตัวมาแต่กำเนิดไม่ได้หรอก Myrtha: ที่ปีกของลูกเป็นสีดำมืด ก็เพราะลูกไปแปดเปื้อนจิตใจของมนุษย์เข้ายังไงล่ะ (Odile เงยหน้าขึ้น พร้อมใช้มือชี้ไปที่หน้าอกของตัวเอง) Odile: จิตใจของมนุษย์งั้นเหรอ? (เหล่านักเต้นที่รับบทเป็นฝูงหงส์หิมะกระจายตัวออก และค่อย ๆ ตีวงล้อม Odile ไว้ตรงกลาง) Myrtha: จิตใจของมนุษย์ อารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่คราบสกปรกหรอก Odile แต่มันคือยาพิษที่โสมมยิ่งกว่าอะไรดี Myrtha: มันคือโรคร้าย! ชื่อของมันคือแรงปรารถนาและความรัก โชคชะตามักจะเตรียมใช้มันมาถักทอเป็นตาข่าย เพื่อจองจำจิตวิญญาณอยู่เสมอ (Odile ลุกขึ้น ร่ายรำด้วยท่วงท่าเชื่องช้า พยายามโผเข้าหาอ้อมกอดของเหล่าพี่น้อง กลุ่มนักเต้นตอบรับอ้อมกอดของเธอ) Odile: ลูกไม่เข้าใจเลย ท่านแม่ ท่านพี่ทั้งหลาย Myrtha: โอ้ ลูกจะไม่เข้าใจได้ยังไงว่าจิตใจคนเรามันอ่อนแอแค่ไหน Odile ของแม่ เด็กน้อยผู้แสนอาภัพของแม่ เด็กดีของแม่? เหล่าหงส์หิมะ (พร้อมกัน): นางจะไม่เข้าใจได้ยังไง Odile ของเรา น้องสาวผู้แสนดีของเรา นางจะไม่เข้าใจได้ยังไง? Myrtha: มีสติปัญญาที่ปราดเปรื่องตั้งเท่าไหร่ที่ต้องมืดบอดเพราะความรัก? มีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ตั้งเท่าไหร่ที่ต้องอ่อนแอลงเพราะความรัก? Myrtha: มันมักทำให้นักรบที่แข็งแกร่งต้องร่วงหล่นกลายเป็นทาสของโชคชะตา และยอมก้มหัวให้กับทรราชผู้โหดเหี้ยม เพียงเพื่อปกป้องความอ่อนโยนเพียงชั่วครู่ Myrtha: พึงรู้ไว้เถอะว่า แสงสว่างแห่งความหวังดีและความอบอุ่นนั้น มักจะดับวูบลงเพียงแค่สัมผัส มีแค่การคิดคำนวณที่เที่ยงตรงไร้อคติเท่านั้น ที่จะประคองตัวให้อยู่รอดจนถึงรุ่งสางได้ Myrtha: Odile ของแม่ เด็กน้อยผู้แสนอาภัพของแม่ เด็กดีของแม่ ขนของลูกแปดเปื้อนไปด้วยแรงปรารถนาและความรักอันแสนโสมมซะแล้ว (เหล่านักเต้นก้มศีรษะลงในท่าไว้อาลัย) เหล่าหงส์หิมะ (พร้อมกัน): แรงปรารถนาและความรัก ความรักและแรงปรารถนา Odile ของเรา น้องสาวผู้แสนดีของเรา นางไปแปดเปื้อนแรงปรารถนาและความรักได้ยังไง? เหล่าหงส์หิมะ (พร้อมกัน): จิตใจคนช่างอ่อนแอ โชคชะตาช่างเจ้าเล่ห์เพทุบาย! เหล่าหงส์หิมะ (พร้อมกัน): อย่าไปแตะต้องยาพิษนั้น อย่าเอาโซ่ตรวนแห่งความหายนะมาสวมให้ตัวเอง (Myrtha ลูบหัว Odile อย่างแผ่วเบา ก่อนจะผลักเธอไปอีกฝั่งของเวที Odile ล้มทรุดลงไปนั่ง) Myrtha: ฟังนะ Odile หงส์หิมะร่ายรำเพื่อความเป็นนิรันดร์ Myrtha: อย่าปล่อยให้ปีกของลูกต้องตกลงไปในปลักโคลนทางโลก อย่าให้ความทุกข์ทรมานจากความรู้สึก มาทำให้ขนของลูกต้องแปดเปื้อน เหล่าหงส์หิมะ (พร้อมกัน): ความรักมักทำให้จิตวิญญาณยอมจำนนต่อโชคชะตา ความอ่อนโยนมักจะอ่อนแอ ความอ่อนโยนมักจะอ่อนแอ เหล่าหงส์หิมะ (พร้อมกัน): อย่าไปแตะต้องยาพิษนั้น อย่าเอาโซ่ตรวนแห่งความหายนะมาสวมให้ตัวเอง (Odile ล้มทรุดอยู่บนพื้นน้ำแข็ง เงยหน้ามองราชินีและเหล่าพี่น้อง ก่อนยื่นสองมือออกไปในท่าทางอ้อนวอน) Odile: ลูกจะทำยังไงดี? ท่านแม่ ลูกจะต้องทำยังไง? Odile: ลูกต้องทำยังไงถึงจะบริสุทธิ์ได้เหมือนกับเหล่าพี่น้อง ต้องทำยังไงถึงจะเย็นชาได้เหมือนกับเหล่าพี่น้อง? (Myrtha ชูสองแขนขึ้นสูง แสงไฟกะพริบวาบ) Myrtha: วิญญาณสามตนจากอดีตกำลังจะถูกอัญเชิญมา พวกนางจะผลัดเปลี่ยนกันมาเยือนในความฝันของลูก Myrtha: หากปราศจากการมาเยือนของพวกนาง ลูกก็จะไม่มีวันดิ้นหลุดจากตาข่ายที่โชคชะตาถักทอไว้ให้ลูกได้ Myrtha: ฟังนะ Odile ของแม่ เด็กดีของแม่... Myrtha: ในคืนพรุ่งนี้ เมื่อเสียงระฆังบอกเวลาพักการร่ายรำดังขึ้นอย่างโดดเดี่ยวเป็นครั้งแรก จงเตรียมต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนแรก Myrtha: ในเวลาเดียวกันของคืนถัดไป จงไปต้อนรับคนที่สอง Myrtha: ส่วนคนที่สาม จะมาในกลางดึกของคืนถัดไปอีกที ในตอนที่เสียงระฆังครั้งสุดท้ายเลือนหายไป Myrtha: จงรับฟังคำพูดของพวกนางเถอะนะ เพื่อตัวของลูกเอง Myrtha: นั่นคือการไถ่บาปของลูก และเป็นบทลงโทษของพวกนางด้วย (พายุหิมะกลับมาพัดโหมอีกครั้ง Myrtha และเหล่านักเต้นเดินลงจากเวที แสงไฟบนเวทีดับลง เหลือเพียงแสงหนึ่งสายส่องมาที่ร่างของ Odile ที่นอนขดตัวอยู่กลางเวที) [องก์ที่ 2] ... (เสียงระฆังดังกังวานลุ่มลึกขึ้นเป็นครั้งแรก มุมหนึ่งของเวทีปรากฏแสงสลัวสีเขียวอมดำ Odile ใช้มือยันเข่าลุกขึ้นยืนในท่าทางอ่อนล้า) Odile: ข้าต้องชำระล้างขนของข้าให้บริสุทธิ์ ต้องลบเลือนความรู้สึกในใจออกไป แล้วโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามผืนเดียวกับเหล่าพี่น้อง (วิญญาณของ Bathilde ล่องลอยออกจากมุมมืดมายังลานเวทีราวกับกลุ่มควันบางเบา บนกระโปรงยาวของเธอประดับประดาด้วยอัญมณี ในมือถือเชิงเทียนแบบ Fontaine ดนตรีบรรเลงเปลี่ยนเป็นจังหวะมินูเอ็ตที่สง่างามสไตล์พระราชวัง Mermonia ของ Fontaine เหล่าภาพมายาของชนชั้นสูง Fontaine ในชุดหรูหราพากันเต้นรำสลับสับเปลี่ยนอยู่เบื้องหลัง Bathilde) Bathilde: อย่ากลัวไปเลย น้องสาวผู้แสนดีของข้า ข้าคือ Bathilde de Petrichor วิญญาณจากอดีตกาล ชนชั้นสูง Fontaine (พร้อมกัน): เจ้าเคยเห็นอัญมณีล้ำค่าแห่ง de Petrichor มั้ย? ไม่มีใครเทียบความงามของนางได้เลย ชนชั้นสูง Fontaine (พร้อมกัน): รอยยิ้มเบ่งบานราวกับทิวทัศน์งดงามในฤดูใบไม้ผลิ แม้แต่กุหลาบที่งามสะพรั่งที่สุดก็ยังต้องละอาย [แปรทำนอง - ฤดูใบไม้ผลิ - ระบำเที่ยงคืนของ Bathilde] Bathilde: โชคชะตาไม่ยุติธรรมกับเจ้าเอาซะเลย ที่ดันปล่อยให้เจ้าแปดเปื้อนจิตใจที่เปราะบางและเต็มไปด้วยความเมตตาแบบนี้ Bathilde: ตัวข้าเองก็เคยมีจิตใจเวทนา ถึงขนาดเอาสร้อยคอทองคำล้ำค่าไปสวมให้หญิงสาวชาวบ้านที่กำลังเริงระบำ Bathilde: แต่กลับไม่รู้เลยว่านักล่าผู้ให้คำมั่นว่าจะเต้นรำกับหล่อน แท้จริงแล้วคือคู่หมั้นคู่หมายผู้มีศักดิ์ฐานะทัดเทียมกับข้า Bathilde: ในเมื่อข้ารักเขาอย่างหัวปักหัวปำมาตั้งแต่แรก เพราะงั้นการที่ทุกอย่างพังทลายลง มันก็คงเป็นสิ่งที่ข้าสมควรได้รับแล้วล่ะ (ดนตรีลดคีย์ต่ำลง Bathilde ทำท่าใช้สองมือกุมหัวใจ เหล่านักเต้นที่รับบทเป็นชนชั้นสูง Fontaine ค่อย ๆ ล้มลงทีละคนอยู่ทางด้านหลังของเธอ) Bathilde: คำมั่นสัญญาในวันวาน สุดท้ายมันก็จางหายไปเหมือนกลิ่นหอมของฤดูใบไม้ผลิ และจะไม่มีใครหวนนึกถึงมันได้อีก Bathilde: ยอมปล่อยให้ช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดร่วงโรยไป เพียงเพราะคำหวานที่ฉาบฉวย และความสุขชั่วครู่ชั่วยาม Bathilde: จะทำแบบนั้นไปทำไมกัน? น้องสาวผู้แสนดีของข้า หัวใจของคนอื่น ยังไงมันก็เป็นของคนอื่นอยู่วันยังค่ำ Bathilde: ข้าจำเป็นต้องร้องไห้ออกมา ถึงมันจะเป็นแค่หยดน้ำตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกอะไรก็ตาม (เปลี่ยนเป็นจังหวะช้าอย่างผ่อนคลาย) Bathilde: ความรักคือความโศกเศร้า Bathilde: รักฉันมิตร รักฉันชู้สาว รักอันศักดิ์สิทธิ์ หรือจะเรียกว่าอะไรก็ช่าง! Bathilde: ความรักของมนุษย์เดินดิน ก็เป็นแค่การเริงระบำยามค่ำคืนที่หลอกตัวเองไปวัน ๆ รังแต่จะดึงให้เจ้าไปนอนอยู่ในหลุมศพอันน่าอดสูของโชคชะตา Bathilde: มันคอยแต่จะพรากเอาพลังชีวิตอันเบ่งบานไปจากเจ้า และทำให้ความหวังอันงดงามในอนาคต แตกสลายหายไปราวกับฟองสบู่ Bathilde: จงร่ายรำเพื่อหัวใจของเจ้า เพื่อความเป็นนิรันดร์ของตัวเจ้าเพียงผู้เดียวเถอะ อย่าได้ยอมตกลงไปอยู่ในกำมือของโชคชะตาเลย (เปลี่ยนเป็นจังหวะรัวเร็ว โดยนำเสนอผ่านท่าหมุนตัวแบบฟูเอตเต้ที่ดุดันและบ้าคลั่ง) Bathilde: ร่ายรำเถอะ จงร่ายรำ เปลวเทียนในราตรีแห่งเหมันต์! Bathilde: ความเจ็บปวดและหยาดน้ำตา เสียงหัวเราะและความสุขสันต์... ชีวิต ชีวิต โอ้ชีวิต! Bathilde: เป็นเพียงการร่ายรำเดี่ยวอันเลื่อนลอย บรรเลงอย่างเริงร่าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะปิดฉากลงอย่างมืดมนในความเงียบงัน ... [แปรทำนอง - ฤดูร้อน - ระบำราชสำนัก Pragjyotishpura] (เวทีหลักสาดส่องด้วยแสงสีทองอมแดง Hamsatti สวมชุดสีแดงที่ประดับประดาด้วยเครื่องทอง และกระโจนเข้าสู่กลางเวที) Hamsatti: ข้าเคยเป็นเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งแคว้น Pragjyotishpura และถือกำเนิดในตำหนักทองคำที่มีคชสารนับหมื่นคอยพิทักษ์ Hamsatti: ท่วงท่าการเดินของข้างดงามราวกับช้างพังที่ย่างก้าวในสระบัว ใบหน้าของข้าเป็นสิริมงคลราวกับเทพยดา Hamsatti: เสด็จพ่อทรงสร้างแท่นประทับให้ข้าด้วยทองคำและอัญมณี เหล่าทวยเทพเป่าบรรเลงท่วงทำนองอันไพเราะของ Karrenay เพื่อข้า Hamsatti: แต่ว่านะ แต่ว่า! ผู้เป็นนายแห่ง Vaana กลับยิงศรดอกไม้แห่ง Sammohana มาที่ข้า Hamsatti: หัวลูกศรนั้นอาบไปด้วยยาพิษที่ทำให้แม้แต่ทวยเทพยังต้องคลุ้มคลั่ง ขนนกที่หางศรคือยาเสน่ห์ที่ทำให้ผู้คนเสียสติ Hamsatti: เพื่อนักรบผู้กล้าหาญและสง่างามราวกับดวงตะวันคนนั้น หัวใจของข้าถึงกับยอมละทิ้งความถูกต้องไป Hamsatti: เขาสวมเกราะศักดิ์สิทธิ์ ประดับต่างหู มีลักษณะมงคลดุจเทพยดา ราวกับสมิงเครายาวผู้ห้าวหาญ (Hamsatti ยกมือปิดหน้าด้วยความเจ็บปวดสลับกับการทำท่าทางฉีกทึ้ง ราวกับกำลังต่อสู้กับงูพิษที่มองไม่เห็น) Hamsatti: ข้ารักเขา รักเขา ข้ารักเขามากขนาดนั้น! แต่เขากลับมอบหัวใจให้ทาสชั้นต่ำที่ร่ายรำอยู่ในวิหาร Hamsatti: หล่อนคู่ควรกับเขาตรงไหน? ก็เหมือนกับหมาที่ไม่คู่ควรจะได้กินของเซ่นไหว้ข้างเพลิงศักดิ์สิทธิ์นั่นแหละ Hamsatti: ข้าไม่ได้อยากเห็นเลือดของหล่อนต้องสาดกระเซ็น และไม่อยากทำลายผิวพรรณที่ขาวผ่องยิ่งกว่าหิมะในฤดูร้อนของหล่อนเลย Hamsatti: แต่หล่อนจะไม่ตายไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหล่อนจะทำให้ผู้ชายดี ๆ อีกมากมายต้องกลายสภาพเป็นเหมือนช้างตกมัน Hamsatti: ตลกสิ้นดี! คนที่ข้ารักสุดหัวใจ ดันร่วงโรยตามคนรักของเขาไป ราวกับดอกไม้ยามเช้าที่เหี่ยวเฉาลงพร้อมกัน Hamsatti: ข้าเคยใช้หนึ่งรอยจูบเพื่อบอกลาชีวิตของเขา และตอนนี้เปลวไฟแห่งชีวิตข้า ก็กำลังจะดับสิ้นลงในรอยจูบนี้เหมือนกัน Hamsatti: ขอจูบอีกสักครั้ง ขออีกสักครั้งเถอะ ข้าเคยอยากจะฆ่าเขาแบบนั้น และข้าก็เคยอยากจะรักเขาแบบนั้นเหมือนกัน... (ท่วงท่าการร่ายรำของ Hamsatti หยุดชะงักลงกะทันหัน และค้างไว้ในลักษณะย่อเข่าก้าวขา สายตาจ้องเขม็งไปยัง Odile ที่ล้มทรุดอยู่บนพื้น) Hamsatti: อา น้องสาวผู้แสนดีของข้า เจ้าต้องระวังความรักเอาไว้ให้ดีนะ! Hamsatti: มันคืออสรพิษร้าย ใครก็ตามที่ดึงมันเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก มันก็จะแว้งกัดเข้าที่ลำคอของคนคนนั้น Hamsatti: ความรักคือความโหดร้าย Hamsatti: อย่าคิดนะว่าความหยิ่งทระนงของเจ้าจะทำให้โชคชะตายอมล่าถอยไป! แม้แต่เทพเจ้าที่แปดเปื้อนความรัก ก็หนีไม่พ้นจุดจบที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างของโชคชะตาอยู่ดี ... [แปรทำนอง - ฤดูใบไม้ร่วง - ผ้าคลุมหน้าที่ถูกขโมยไป] (เสียงระฆังครั้งที่สามเลือนหายไปจนหมดสิ้น แสงไฟสีฟ้าหมึกสาดส่องลงมา เสียงเชลโลที่หนักหน่วงและชวนอึดอัดบรรเลงขึ้น Tatiana ในชุดหงส์หิมะสีขาว ร่ายรำอยู่บนทะเลสาบน้ำแข็งด้วยจังหวะที่เชื่องช้าและเนิบนาบ ในท่วงท่าที่เหมือนกำลังดิ้นรนและปีกห้อยตกลงมา) Tatiana: จินตนาการที่สวยหรูมีแต่จะทำให้คนเราสัมผัสได้ถึงความเหี้ยมโหดของโชคชะตาได้ชัดยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับความเจ็บปวดจากบาดแผลเน่าเปื่อยที่ยากจะทานทนนั่นแหละ Tatiana: เจ้าโหยหาความรู้สึกของมนุษย์ ก็เพราะว่าเจ้าไม่เคยลิ้มรสมันเลยยังไงล่ะ Tatiana: แต่ข้าจะบอกเจ้าให้นะ น้องสาวผู้แสนดีของข้า สิ่งที่แสดงอยู่บนเวทีอันยิ่งใหญ่นี้เป็นเพียงละครฉากแล้วฉากเล่า ที่ถูกจัดเตรียมไว้โดยสรวงสวรรค์เบื้องบนมาตั้งนานแล้ว (Tatiana ล้มลงบนพื้นน้ำแข็ง สองแขนเหยียดตึงชี้ขึ้นไปบนฟ้า สองขาพาดทับกันอย่างหมดแรง ในท่าทางของคนที่ใกล้สิ้นใจ) Tatiana: ความรักคือความอ่อนแอ Tatiana: เมื่อคำสาบานแหลกสลาย ท้องฟ้าก็จะปิดตายจากพวกเราไปตลอดกาล Tatiana: เราทำได้เพียงแค่ดิ้นรนและจมดิ่งลงในสายน้ำที่สกปรกนี้ จนกว่าจะถูกความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ของคืนฤดูใบไม้ร่วงกลืนกิน Tatiana: นกที่ควรอยู่บนท้องฟ้ากลับต้องมาปีกหัก และร่วงหล่นลงสู่ปลักโคลนที่โสมมนี้ นี่คือความปรารถนาที่อยู่ในใจเจ้าอย่างนั้นเหรอ? (Tatiana ทิ้งแขนลง มองไปยัง Odile ที่รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงบนพื้น) Tatiana: บินไปเถอะ บินไป บินให้เหมือนกับเหล่าพี่น้องของเจ้า อย่ามัวเศร้าโศกเสียใจกับความรักที่เปื้อนโคลนเลย [องก์ที่ 3] ... (เวทีหลักสาดแสงสีทองอร่าม เหล่าหงส์หิมะในชุดกระโปรงระบำสีขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง ยืนเรียงแถวสมมาตรอย่างสมบูรณ์แบบ ราชินี Myrtha ประทับตระหง่านอยู่ ณ กึ่งกลางวิหาร พลางก้มมอง Odile ที่กำลังก้าวเดินกลับมาหาอย่างช้า ๆ) Myrtha: ลูกกลับมาแล้ว Odile ของแม่ เด็กน้อยผู้แสนอาภัพของแม่ เด็กดีของแม่ Myrtha: ลูกได้เห็นถึงโศกนาฏกรรมทั้งสาม และได้เห็นถึงจุดจบของผู้ที่ลุ่มหลงในแรงปรารถนาแล้ว Myrtha: ความรักคือความโศกเศร้า ความรักคือความโหดร้าย ความรักคือความอ่อนแอ Myrtha: ชำระล้างขนของลูกให้บริสุทธิ์เถอะ แล้วโบยบินสู่ความเป็นนิรันดร์ไปพร้อมกับพวกเรา Myrtha: ทุกรุ่งอรุณที่ปราศจากการร่ายรำ ล้วนเป็นการทรยศต่อชีวิตทั้งสิ้น (เหล่าหงส์หิมะสยายปีกสีขาวบริสุทธิ์ออก และเฝ้ารอการสวามิภักดิ์ของเธออย่างเงียบงัน) Odile: ท่านแม่ ลูกได้เห็นการร่วงหล่นของพวกนางแล้วจริง ๆ (Myrtha พยักหน้ารับ พร้อมยื่นมือออกไปหาเธอ เพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้เดินไปชำระล้างปีกยังสระน้ำ) Myrtha: ถ้าอย่างนั้นลูกคงเข้าใจแล้วว่า แรงปรารถนาและความรักคือหลุมพรางที่โชคชะตาวางเอาไว้ เป็นยาพิษที่คอยกัดกร่อนจิตวิญญาณ [แปรทำนอง - ฤดูหนาว - ระบำของ Odile] Odile: เปล่าค่ะ ท่านแม่ มันตรงกันข้ามเลยต่างหาก Odile: แรงปรารถนาและความรักไม่ได้เป็นของโชคชะตา แต่เป็นของหัวใจเราเอง Odile: จิตใจของมนุษย์ไม่ได้อ่อนแอเลย ความปรารถนาดี แรงปรารถนา และความรัก ล้วนไม่ได้อ่อนแอ Odile: สิ่งที่อ่อนแอคือตัวลูกเอง ที่ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับสิ่งเหล่านั้นมาเป็นปีกของตน (Odile ยืดตัวขึ้นอย่างฉับพลัน ใช้ท่วงท่าที่อิสระและเร่าร้อนสลัดหลุดจากวงล้อมของเหล่านักเต้นหงส์หิมะขาว พร้อมก้าวกระโดดอย่างสง่างามไปกลางเวที แล้วหมุนตัวแบบฟูเอตเต้สามสิบสองรอบ เหล่านักเต้นแสดงท่าทีซุบซิบตกใจ) Myrtha: ลูกต้องคิดให้รอบคอบนะ เด็กน้อยผู้แสนอาภัพของแม่ เด็กดีของแม่ Myrtha: สิ่งที่ลูกกำลังละทิ้ง คือความบริสุทธิ์อันเป็นนิรันดร์ คือความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย Odile: ความเป็นนิรันดร์แบบนั้น มันจะมีความหมายอะไรกับลูก? Odile: ท่ามกลางความเป็นนิรันดร์ นอกจากผืนฟ้าที่ไร้จุดสิ้นสุดแล้ว ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า ทุกสิ่งล้วนเป็นแค่คำลวง Odile: นอกเหนือจากมันแล้วก็ไม่มีอะไรอีกเลย ไม่มีอะไรเลยจริง ๆ Odile: หรือแม้กระทั่งท้องฟ้าก็อาจไม่มีอยู่จริง นอกเหนือจากความเงียบงันและวังเวง ก็ไม่มีอะไรอีกเลย Odile: มีแค่ความเวิ้งว้างอันเงียบสงัดราวกับไร้ชีวิต ที่ไม่เคยมีใครปรายตาแล Odile: ลูกไม่ต้องการความเป็นนิรันดร์แบบนั้น Odile: ลูกต้องการห้วงเวลาที่ได้ร่ายรำ ห้วงเวลาสั้น ๆ อันแสนงดงาม แม้มันจะลางเลือนหายไปในชั่วพริบตาก็ตาม Odile: ขอเพียงผืนฟ้าสีครามอันแท้จริง ที่มากพอจะทำให้หัวใจของลูกต้องสั่นไหว Odile: ต่อให้มันจะเกิดขึ้นเพียงแค่เสี้ยวนาที หรือต่อให้ลูกจะต้องร่วงหล่นลงมาก็ตาม Odile: ความรักคือแรงปรารถนา ไม่ใช่ความโศกเศร้าหดหู่ (เหล่านักเต้นขยับวงล้อมเข้ามาอีกครั้ง กลืนกิน Odile ให้ถูกห่อหุ้มอยู่ท่ามกลางสีขาวบริสุทธิ์) Myrtha: แรงปรารถนากำลังชักจูงคำพูดของลูกนะ Odile ผู้แสนดีของแม่ Odile: แรงปรารถนาของลูกต่างหาก ที่เป็นผู้เอื้อนเอ่ยคำเหล่านี้ออกมา Myrtha: แรงปรารถนาของลูก มีแต่จะถูกทำให้ผิดหวัง ถูกหักหลัง ถูกเหยียบย่ำ และถูกย่ำยี Odile: ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้มันถูกทำให้ผิดหวัง ถูกหักหลัง ถูกเหยียบย่ำ และถูกย่ำยีไปเถิด Odile: ต่อให้ต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง แรงปรารถนาของลูกก็ยังเป็นของลูก ความรักของลูกก็ยังเป็นของลูก Odile: ลูกก็ยังคงเป็นตัวลูกเสมอ Myrtha: ความรักคือหลุมพรางของโชคชะตา Odile: ไม่ใช่ค่ะ ความรักคือมีดแหลมคมที่ทิ่มแทงโชคชะตาต่างหาก Odile: ในเมื่อโชคชะตาต้องการใช้ความรักมาบงการสรรพชีวิต งั้นความรักที่ไม่ยอมตกเป็นทาส ก็คือการต่อต้านที่ยิ่งใหญ่ที่สุด (Myrtha ทิ้งสองแขนลงแนบลำตัว ยืนนิ่งงัน เหล่านักแสดงสมทบต่างหันหลังกลับอย่างเงียบเชียบ พลางจัดแถวเป็นระเบียบ แล้วค่อย ๆ ถอยร่นหายเข้าไปในเงามืดของฉากหลัง) Myrtha: แม่ไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินทางเลือกของลูกหรอกนะ Odile ผู้แสนดีของแม่ เด็กน้อยผู้แสนอาภัพของแม่ Odile: ลูกเองก็เหมือนกันค่ะ ท่านแม่ ... (บนเวทีหลักเหลือเพียงลำแสงสีทองอมแดงแห่งยามเช้าอันอบอุ่นและอิ่มเอม สาดส่องเฉียงลงมากระทบเงาร่างสีดำของ Odile) ผู้บรรยาย: ในยามรุ่งอรุณที่ไม่จำเป็นต้องเริงระบำ หงส์หิมะดำเฝ้ามองเงาสะท้อนของตัวเองบนผืนทะเลสาบอย่างเงียบงัน ผู้บรรยาย: หมู่เมฆเคียงข้างดวงอาทิตย์ยามรุ่งสางอยู่ใกล้แค่เอื้อม ราวกับว่าแค่เธอกระพือปีกก็อาจสัมผัสมันได้ Odile: หากชีวิตของข้าเหลือเพียงช่วงเวลาสุดท้าย ข้าก็อยากจะโบยบินไปยังจุดที่สูงที่สุดเพื่อมองดูมันสักครั้ง Odile: ข้าจะทำในสิ่งที่หงส์หิมะไม่เคยได้ทำ ข้าจะเฝ้าฝันถึงสิ่งที่หงส์หิมะไม่เคยได้ฝัน Odile: ข้าจะไล่ตามสายลมที่กู่ร้อง แล้วทะยานขึ้นไปเพียงลำพัง Odile: สูงขึ้นไป สูงขึ้นไปอีก... Odile: ร่วงหล่นสู่ผืนฟ้าสีครามอันยาวนาน พร่าเลือน และแผดเผา Odile: ดูสิ ข้าได้บอกลาความเจ็บปวดของธุลีดินไปแล้ว Odile: เอื้อมมือออกไป เพื่อสัมผัสกับใบหน้าอันเป็นนิรันดร์ของผืนนภา (กระโดดหมุนตัวกลางอากาศอย่างต่อเนื่อง แสงไฟส่องตามติด จบลงด้วยเสียงดนตรีหนักแน่นที่ทอดยาวและเชื่องช้า) [ปิดม่าน]