หัวใจแห่งอสูรห้วงลึก

หัวใจแห่งอสูรห้วงลึก

... สุดท้ายเขาก็ได้ยินข่าวงานแต่งนั้นก่อนตัวเองจะเดินผ่านโถงพิธี บางครั้งไม่ใช่ว่าเขาได้ยินมา แต่ข่าวพวกนั้นพยายามหาทางมุดเข้าหูของเขาต่างหาก ถ้าเป็นคนที่รู้จักเขาเมื่อ 10 ปีก่อน ตอนนี้คงเห็นได้เพียงเงาในอดีตจากใบหน้าของเขาอย่างเลือนราง เงาของเด็กชายตัวน้อยคนนั้นที่ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาดั่งไข่มุกสีดำ ผมหยิกและถือของเล่นหมีไม้ไว้ เขาแทบจะทำทุกอย่างที่เขาทำได้แล้ว ตอนนั้นที่ Julian Mastakovich ต้องการฮุบทรัพย์สินครอบครัวพวกเขาหลังจากพ่อแม่ของพวกเขาจากไป เขาต้องขอร้องให้ศาสตราจารย์ด้านการแพทย์ Preobrazhensky และผู้ช่วย Dr. Bormental นำหัวใจของมอนสเตอร์ชั่วร้ายใส่เข้าไปในหน้าอกของตัวเอง ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ทำอะไรอย่างเด็ดขาดและโหดเหี้ยม ทั้งยังมีพรสวรรค์ที่คนธรรมดาไม่อาจเทียบได้ แต่ก็ออกห่างจากผู้คนไปเรื่อย ๆ ไม่เหลือแล้ว ไม่เหลือคุณสมบัติในการเป็นมนุษย์อีกแล้ว ต่อให้ตอนนี้เขาได้ครอบครองใบหน้าเด็กหนุ่มอันเป็นนิรันดร์ไม่เปลี่ยนแปลง และอำนาจสั่งการฝูงหมาป่าในเงามืด ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานแต่งของพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเองอีกต่อไป แต่แน่นอนว่าเขายังเดินผ่านโถงพิธีได้ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนเริ่มตกปรอย ๆ เขากดปีกหมวกสีดำของตัวเองลง แล้วเดินตามฝูงชนเข้าไปในโถงพิธีราวกับปีศาจผู้ไม่ได้รับเชิญ เขาเห็นเจ้าบ่าว เขาแอบสังเกตเจ้าบ่าวคนนั้นอยู่ในมุมมืดมาหลายครั้งแล้ว เขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนจิตใจดี และมีสิทธิ์จะเป็นครอบครัวที่ยืนเคียงข้างเธอมากกว่าตัวเอง ในงานค่อนข้างวุ่นวาย แต่เจ้าบ่าวยังคงสงบเยือกเย็นและออกคำสั่งอยู่ตรงนั้น ในที่สุดก็ได้ยินว่าเจ้าสาวมาแล้ว เขายืนอยู่นอกฝูงชน เห็นหญิงสาวผู้เลอโฉมเดินเข้ามาในโถงพิธี โดยมีเหล่าหญิงสาวรุมล้อม วันนี้ควรเป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดในชีวิต เป็นฤดูใบไม้ผลิแรกในชีวิตเธอ แต่ทำไมเธอจึงขมวดคิ้วแน่น ทำไมดวงตาของเธอจึงแดงก่ำ เขาสังเกตเห็นเธอ เค้าโครงใบหน้าอันดั้งเดิมได้มอบความสง่างามและน่าเกรงขามให้ความงามของเธอ แต่ถ้ามองทะลุความสง่างามและน่าเกรงขามนั้นไป เขายังคงเห็นใบหน้าในตอนแรกที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาในความทรงจำก่อนเขาจะจากบ้านมา บางอย่างที่ร่าเริงสดใส ไร้เดียงสา ยังไม่เติบโตเต็มที่ และเยาว์วัยพรั่งพรูออกมาไม่หยุด แต่สิ่งเหล่านี้ถูกปกคลุมด้วยความเศร้าดุจผ้าป่านบางเบา อันยากจะอธิบายเป็นคำพูด ทำให้เขาลืมข้อห้ามของตัวเองไปโดยไม่รู้ตัว แล้วก้าวไปข้างหน้าท่ามกลางฝูงชน แค่ไม่กี่ก้าว กลับดึงความสนใจของเธอได้โดยบังเอิญ โอ้ เธอเห็นเขาแล้ว ริมฝีปากเผยอออก ทั้งที่ไกลขนาดนั้น เขายังได้ยินเธอเรียกชื่อเล่นของเขาเบา ๆ เหมือนเมื่อก่อน เธอถึงขั้นดึงสุ่มกระโปรงใต้ชุดราตรีที่ทำให้เธอเดินไม่สะดวกขึ้นมา เพื่อจะก้าวไปหาเขาอย่างโซซัดโซเซ เขาปวดร้าวอยู่ในใจ รู้ดีว่าตัวเองไม่อาจอยู่ในงานแต่งได้อีก เขาจึงใช้พลังของปีศาจอำพรางกาย ความเจ็บปวดนั้นเหมือนเกาะกินไปจนถึงกระดูก ต่อให้เขาจะออกจากโถงพิธี มาอยู่ในทุ่งหิมะอันไร้ผู้คน เขาก็แทบจะหลั่งน้ำตาเพราะความเจ็บปวดนี้ เฮ้อ น้ำตาแห่งความอ่อนแอ ตั้งแต่เขาเปลี่ยนมาใช้หัวใจของ Rifthound ก็ไม่เคยหลั่งน้ำตาอีกเลย ตอนนี้กลับเอ่อล้นออกมาจากเบ้าตาอันเรียวยาว หัวใจในหน้าอกของเขาเริ่มเต้นแรง เขารู้สึกว่าแขนขาร้อนผ่าวจนยากจะทนไหว วิ่งไปท่ามกลางทุ่งหิมะ ตอนแรกก็ยังเหมือนมนุษย์ พร้อมส่งเสียงกรีดร้อง ในใจเขารู้ดีว่าทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว วันเวลาที่ต้องชดใช้ในที่สุดก็มาถึง เขาวิ่งไป การวิ่งของมนุษย์ช้ามากจริง ๆ เขาจึงโค้งตัวลง ทั้งสองมือและขาของเขากลายเป็นเรียวยาว ใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ สูญเสียเค้าโครงหน้าของมนุษย์ไป เขาวิ่งไป จนเกิดภาพหลอนว่าตัวเองได้วิ่งผ่านคฤหาสน์ในอดีตที่เคยใช้ชีวิตวัยเด็กกับพี่สาว จากนั้นเขาก็ลืมมันไป เกิดภาพหลอนว่าตัวเองได้วิ่งผ่านตึกทดลองที่ศาสตราจารย์ด้านการแพทย์ผู้น่าสมเพชคนนั้นซุกหัวนอนอยู่ จากนั้นเขาก็ลืมมันไป เกิดภาพหลอนว่าตัวเองได้วิ่งผ่านค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่ตัวเองใช้สองมือทะลวงหน้าอกคนอื่น จากนั้นเขาก็ลืมมันไป สุดท้ายเขาจินตนาการว่าตัวเองได้วิ่งผ่านโถงพิธีอันแสนสุข ที่นั่นในวันที่แสงแดดสดใส ชายที่แข็งแรงสดใส แย้มยิ้มแต่ใบหน้าเลือนราง กำลังวางมือพี่สาวของตัวเองลงในมือที่ดูหยาบกร้านเล็กน้อยของเจ้าบ่าว ทุกคนมีความสุขกันมาก ทุกคนกำลังหัวเราะ ทุกคนได้แบ่งปันความยินดีสีทองแบบเดียวกัน ในวินาทีนั้นไม่มีใครโศกเศร้า ไม่มีใครถูกพันธนาการด้วยความทุกข์ทางโลก เขาหยุดอยู่ในจินตนาการนั้นยาวนานแทบจะชั่วนิรันดร์ หรืออาจแค่พริบตาเดียว จากนั้นเขาก็วิ่งผ่านที่นี่ไป และลืมใบหน้าของพี่สาวตัวเอง หิมะห่าใหญ่โปรยปรายลงมา เขาไม่ต้องวิ่งอีกต่อไป เขาหยุดลง อสูรหูยาวที่ไม่ใช่เขาอีกแล้วได้หยุดวิ่ง สีหน้าของมันสับสน ก่อนจะมองไปยังเมืองของมนุษย์ที่ไม่ใช่ของมันอีกต่อไปท่ามกลางหิมะตกหนัก จากนั้นก็กระโจนออกไป... กระโจนลงสู่ Abyss อันมืดมิดไร้ก้นบึ้ง