ขาวและดำ

ขาวและดำ

... เพื่อนวัยรุ่นที่ไม่ได้เจอกันนานมาคุยกับฉันเรื่องเซอร์ Stevenson ที่พวกเราก็ไม่ได้เจอมานานมากแล้ว "ผิดคาดเลย" เพื่อนวัยรุ่นคนนั้นบอก "เขาเปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคน เมื่อก่อนเป็นพวกที่ Mora เหรียญเดียวก็ยังต้องแบ่งใช้ ตอนนี้กลับใจกว้างเกินเหตุ ท่าทีที่ท่านเซอร์ภูตคนนั้นปฏิบัติกับมนุษย์ก็ด้วย... เมื่อก่อนแค่เห็นมนุษย์ก็ทำหน้าบึ้งตึง ช่วงนี้กลับเห็นเขาแจกจ่ายเงินช่วยเหลือถึงมือมนุษย์ทั้งใบหน้ายิ้มแย้ม" "คนเราเปลี่ยนกันได้ นับประสาอะไรกับภูตล่ะ?" ฉันตอบกลับไปแบบนั้น "แต่การเปลี่ยนแปลงของเขาทั้งรุนแรงและแปลกเกินไป มันอธิบายได้ยากมากนะ" เพื่อนวัยรุ่นพูดแบบนั้น คำพูดนั้นคงไปกระตุ้นความทรงจำบางอย่างของเธอขึ้นมา เธอเลยใช้มือจับแก้วเหล้าบนโต๊ะเล่น "คุณเจอเขาครั้งล่าสุดเมื่อไหร่?" คำถามของเธอทำให้ฉันอดนึกถึงค่ำคืนที่ได้พบ เซอร์ Stevenson ครั้งล่าสุดไม่ได้ ... พูดตามตรง ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเซอร์ Stevenson ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าจะอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้ คือแทบจะเป็นศัตรูคู่แค้นกันเลย ดังนั้นตอนที่ได้รับคำเชิญจากเขา ให้ไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ ฉันจึงประหลาดใจทีเดียว ในงานเลี้ยงส่วนตัวครั้งนั้น เขาเลิกทำสีหน้าราวกับทุกคนติดหนี้เขาสามล้าน Mora อย่างที่เคยทำ คอยแนะนำอาหารเลิศรสต่าง ๆ ที่พนักงานเอามาเสิร์ฟให้ฉัน อย่างเอาใจใส่ซะจนน่าสะอิดสะเอียนนิดหน่อย แล้วยังรำลึกความหลังกับฉัน ราวกับอยากจะปลุกความฝันอันว่างเปล่าในอดีตที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมา หลังกินข้าวเสร็จเขาถึงขั้นพาฉันไปดูคลังเก็บอาวุธส่วนตัว ที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยให้แขกคนไหนเข้าไป แล้วยื่นของสะสมที่เขาหวงแหนที่สุดมาไว้ในมือฉัน ให้ฉันได้ชื่นชม ว่ากันว่านั่นคือดาบเรเปียร์ที่เมื่อก่อนแกรนด์ดยุกวีลา Strivozha เคยถือครองไว้ แต่ ณ ที่นั่นเรื่องราวก็เปลี่ยนไป ท่ามกลางแสงไฟสีเหลืองสลัวในคลังเก็บอาวุธ ร่างกายของเขาเริ่มชักกระตุก ราวกับมีอีกเงานึงก่อตัวขึ้นจากเงาของเขา แล้วเสียงคำรามที่ฟังไม่ได้ศัพท์ก็ดังออกมาจากลำคอ "อะ บ้า...บ้าเอ๊ย วางดาบนั่นลง นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนชาติกำเนิดต่ำต้อยแบบแกจะแตะต้องได้..." บางทีนี่อาจเป็น Stevenson ที่ฉันคุ้นเคย เขาบอกฉันอย่างหมดหนทางและเจ็บปวด พรั่งพรูความทรมานหลังจากดื่มโพชั่นลึกลับนั่นให้ฉันฟังอย่างปวดร้าว "คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก..." เขาพูด "ท่าทางประจบสอพลอที่ตัวฉันอีกคนไปคอยเอาใจคนชั้นต่ำพวกนั้น หรือต้องไปยิ้มต้อนรับมนุษย์พวกนั้น ทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนจริง ๆ!" ถึงแม้ฉันจะคิดจากใจจริงว่านั่นเป็นเรื่องดี แต่สุดท้ายคำพูดอันร้ายกาจของเขากลับกลายเป็นการอ้อนวอน "นี่ก็เป็นเพราะโชคชะตากำหนด จนถึงตอนนี้ คนเดียวที่ฉันจะหวังพึ่งได้กลับมีแค่คุณ ศัตรูคู่แค้นของฉัน ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว ถึงวันนั้นที่ฉันไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไป คุณก็จัดการฉันด้วยเถอะนะ นั่นก็เป็นการช่วยฉันเหมือนกัน!" ฉันไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ... หลังจากคุยเรื่องนี้กับเพื่อนวัยรุ่นจบได้ไม่นาน พ่อบ้านก็มารายงาน... พ่อบ้านของฉัน เพื่อนที่ดีที่สุดของฉันบอกว่า มีคนส่งของขวัญมาที่คฤหาสน์ มันคือดาบเล่มนั้น ดาบที่เก็บไว้ในคลังอาวุธส่วนตัวของเซอร์ Stevenson ดาบที่แกรนด์ดยุกวีลา Strivozha เคยถือครองไว้ บางทีดาบนั่นอาจบอกถึงทางเลือกสุดท้าย ของสุภาพบุรุษผู้น่าสงสารคนนั้น เขาส่งดาบมาไว้ในมือฉัน ฉันเข้าใจเจตนาของเขาดีกว่าใคร ยังไงหลายปีที่ผ่านมานี้ ฉันก็เป็นศัตรูคู่แค้นเพียงคนเดียวของเขา และรู้จักเขาดีกว่าใคร เพราะแบบนี้ วันเวลาที่เคยสัญญากันไว้ก็มาถึงแล้ว ถึงเวลาตามหาผู้ถือครองดาบเช่นนี้แล้ว