บันทึกที่ยุ่งเหยิง

บันทึกที่ยุ่งเหยิง

(สมุดบันทึกที่ถูกกางทิ้งไว้เล่มหนึ่ง บนนั้นมีข้อความที่เขียนอย่างยุ่งเหยิงจนอ่านไม่ออกอยู่มากมาย) (บันทึกที่โย้เย้บรรทัดหนึ่ง ลายมือที่ยุ่งเหยิงเขียนไว้เช่นนี้...) ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่วิถีแห่งการก้าวข้ามของ "ฉัน"... เสียงถอนหายใจก่อนตายของ "ฉัน" กับ "เขา" ค่อย ๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน... นี่... นี่มันไม่ใช่... (บันทึกที่โย้เย้บรรทัดหนึ่ง โย้เย้จนถึงขั้นทับบรรทัดก่อนหน้า ลายมือที่ยุ่งเหยิงเขียนไว้เช่นนี้...) นี่คือ... กับดักที่เขาวางเอาไว้? ... ไม่จริงไม่จริงไม่จริงไม่จริงไม่จริง... (บันทึกสองสามบรรทัด ดูเหมือนว่าผู้บันทึกจะสงบสติอารมณ์ลงได้บ้างแล้ว...) นี่มันผิดพลาด... ฉันรับไม่ได้ ฉันรับไม่ได้ที่ความเกลียดชังของฉันถูกแทนที่ด้วยความเกลียดชังของ "เขา" นั่นมันของฉัน... นั่นคือของของฉัน ถ้าไม่สามารถรักษาสิ่งเหล่านี้เอาไว้ได้ แล้วการก้าวข้ามมันจะมีความหมายอะไรอีก? ของสิ่งนี้มันอันตรายเกินไป มันไม่ใช่สิ่งที่จิตใจของคนทั่วไปจะทนรับไหว... Thrud ไม่สิ เธอคนนั้นเองก็ไม่ควรต้องมาแบกรับของแบบนี้เหมือนกัน ฉันจะทำลายมันทิ้งซะ ไม่ว่าจะเป็นงานวิจัยเกี่ยวกับอำนาจของ "เขา" หรือ... แม้กระทั่งชิ้นส่วนของผู้ที่อยู่ในไข่ Thrud บางทีฉันควรจะคุยกับเธอคนนั้นให้รู้เรื่อง รอฉัน รอให้ฉัน "ออกไป" จากพิธีกรรมนี้โดยสมบูรณ์ก่อน... (บันทึกบรรทัดหนึ่ง ด้านบนมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่ดูเยือกเย็นไว้ว่า...) Izmaylov ตายแล้ว... น่าสงสัยจริง ๆ บางทีอาจจะต้องสืบให้ละเอียดสักหน่อย หรือไม่ก็ส่งคนไปร่วมไว้อาลัยหน่อย ยังไง Novokitezhgrad ก็อยู่ไกลจาก Snezhnograd เกินไป โชคดีที่ทุกอย่างที่นี่กำลังจะจบลงแล้ว เส้นทางสู่สถานที่ประสูติของฝ่าบาท Monomakh ก็ถูกปิดตาย "ในทางพิธีกรรม" แล้วเช่นกัน ขอแค่หาวิธีหลุดพ้นจากเสียงของ "เขา" ได้ ทุกอย่างก็จะกลับเข้าที่เข้าทาง หรือบางทีคืนนี้อาจเป็นโอกาสอันดี Thrud เชิญฉันเข้าร่วมงานเลี้ยงส่วนตัวเล็ก ๆ ที่เธอจัดขึ้น เธอบอกว่าคืนนี้ฉันจะมีความสุข เพราะ "เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน" จะมาเยี่ยมฉัน... น่าแปลกนะ คนที่ฉันรู้จักก็ตายไปกว่าครึ่งตั้งนานแล้ว ส่วนคนที่เหลือ ไม่ว่าพวกเขาจะมาเจอฉัน หรือฉันไปเจอพวกเขา ก็คงไม่มีใครดีใจขึ้นมาได้หรอก ใครกันนะ?