บันทึกของผู้รอดชีวิตยุคโบราณ

บันทึกของผู้รอดชีวิตยุคโบราณ

(สมุดบันทึกที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเก็บไว้ที่นี่ อาจเพราะเวลาล่วงผ่านมานานเกินไป ลายมือจึงอ่านแทบไม่ออก...) ... (...) บอกฉันว่า พวกภูตเริ่มไม่พอใจกันแล้ว ส่วนใหญ่คิดว่าพวกเราควรจะลงหลักปักฐานและขยายเผ่าพันธุ์อยู่ที่นี่... พวกมันไม่เข้าใจว่าทำไมในเมื่อมีต้นคริสตัลต้นนั้นอยู่ พวกเราได้ช่วงชิงโอกาสรอดชีวิตที่ราวกับปาฏิหาริย์มาจากกระแสผลึกทมิฬได้แล้ว ทำไมถึงยังต้องทำการวิจัยแก่นพฤกษานั่นอีก ความกังวลของพวกมันก็มีเหตุผล ไม่มีใครรับประกันได้ว่าการแยกชิ้นส่วนแก่นพฤกษาจะทำให้มันเสียหายรึเปล่า แต่ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าแก่นพฤกษาของต้นคริสตัลจะเปล่งประกายตลอดไป ยิ่งไปกว่านั้น... พวกเราคือชาวเมืองแห่งทองคำ Hyperborea! แม้ว่าเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ในอดีตจะจมลงสู่ดินแดนแห่งกระแสเงา และการเปลี่ยนแปลงของกระแสพลังจะทำให้ภัยพิบัติผลึกทมิฬกลืนกินทุกสิ่งราวกับสายน้ำ... พวกเราก็ควรที่จะแสวงหาเส้นทาง เพื่อบุกเบิกอารยธรรมขึ้นใหม่อีกครั้ง! ... (...) รายงานกับฉันว่า พวกภูตยินดีที่จะถือว่าต้นคริสตัลเป็นเทพเจ้าองค์ใหม่... เรื่องนี้แปลกมาก ใช่ว่าพวกเราไม่เคยเห็นความเจริญรุ่งเรืองของอารยธรรม ภูตเองก็เคยเป็นพลเมืองของ Hyperborea เช่นเดียวกับมนุษย์ แล้วพวกมันตกอยู่ในสภาพงมงายและเชื่อถือโชคลางแบบนี้ในเวลาอันสั้นได้ยังไงกัน... หรือว่าจะมีใครจงใจชักนำ... ไม่สิ หรือบางทีอาจเป็นเพราะสถานการณ์ของที่นี่ทำให้พวกมันวิตกกังวลมากขึ้น รอให้ผลการวิจัยถูกเปิดเผยออกไปเมื่อไหร่ เมื่อไฟแห่งความหวังถูกจุดประกายขึ้นในถ้ำแคบ ๆ แห่งนี้อีกครั้ง ความวิตกกังวลนั้นก็จะถูกปัดเป่าไปสิ้น เมื่อถึงเวลานั้นบรรยากาศก็จะไม่ตึงเครียดเหมือนอย่างในตอนนี้แน่นอน แต่โชคดีที่ (...) ยังคงเชื่อใจฉัน และเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ภูตทุกตนที่จะต่อต้านการกระทำของฉัน เช่นเดียวกับเขา ... ช่วงนี้ ดูเหมือนว่ากระแสผลึกทมิฬจะเริ่มกลับมาพลุ่งพล่านอีกครั้ง มีคนบอกว่า บริเวณที่ก่อนหน้านี้ยังไม่เคยปรากฏผลึกแก้วหายนะ ก็พบร่องรอยการเติบโตของผลึกสีดำด้วยเช่นกัน แปลกมาก ร่องรอยพวกนั้นไม่สอดคล้องกับรูปแบบการเติบโตของภัยพิบัติผลึกสีดำเลย... แต่ดูเหมือนมีใครบางคนจงใจแกะผลึกแก้วสีดำออกมา แล้วเอาไปวางไว้ที่ไหนสักแห่งมากกว่า ฉันพูดกับ (...) ว่า โดโมวอยอย่างพวกเธอรับรู้กลิ่นอายพิเศษได้ดีกว่ามนุษย์มาก เธอสัมผัสถึงอะไรได้บ้างมั้ย? สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงสีหน้ารู้สึกผิดของ (...) ... งานวิจัยถูกคนทำลาย แก่นพฤกษาจำลองยังมีรอยร้าวที่ต้องซ่อมแซม ส่วนแก่นพฤกษาของจริงก็ถูกพวกภูตที่ตื่นกลัวขโมยไป ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ คนคนนั้นต้องรู้ความคืบหน้าการวิจัยของเราเป็นอย่างดีแน่ แล้วก็... ยังรู้ดีด้วยว่าภูตพวกนั้นจะเคลื่อนไหวยังไง... หรือว่า... หรือว่าจะเป็น...?