The Edacious Heretic

สถาบันแห่งปัญญาเคยมีคำกล่าวหนึ่งว่า: "การปิดบังใบหน้า คือสัญลักษณ์ของปราชญ์"
แต่มันต่างจากความยับยั้งชั่งใจอันสมเหตุสมผลของหัวปูนปลาสเตอร์ เพราะเครื่องมือสวมศีรษะของนักวิชาการนั้น กะพริบแสงแห่งอันตรายและเรื่องต้องห้ามออกมา

"ว่ากันว่า เธอผ่าตัดสมองกลีบหน้าของตัวเองไม่หยุด เพื่อไล่ตามก้าวเดินของอัจฉริยะ เธอยอมสละจุดเชื่อมเซลล์ประสาทของตัวเองด้วยซ้ำ"
"ว่ากันว่า เธอมองเนื้อสมองสีเทาเป็นเหมือนเนื้อดิบ แม้แต่บนกะโหลกศีรษะก็ยังมีรูที่สั่งสมมาตั้งนานหลายปี"

เธอไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทา จนกระทั่งมีพวกสอดรู้สอดเห็นมาขวางทางเธอ
พวกเขาจ้องมองท่ออิเล็กโทรดขนาดเล็กที่เรียงรายอยู่บนโครงโลหะ และซักไซ้เธออย่างตื่นเต้นว่า เธอลบหลู่ดวงวิญญาณศักดิ์สิทธิ์จริงๆ หรือเปล่า?
นักวิชาการแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

เสียงกริ๊กของกลไกที่เด้งเปิด ดังก้องไปทั่วโถงแห่งการแสวงความรู้ อิเล็กโทรดส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า
โครงสร้างรูปต้นไม้อันงดงามแผ่ขยายอยู่ในจานเพาะเลี้ยง มันครุ่นคิดด้วยความเร็วแสง สัญญาณแล่นไปมาระหว่างเซลล์นับพันล้าน เพื่อนำส่งความรู้อันล้ำลึกและแรงบันดาลใจ
"พวกขี้ขลาด ไม่กล้าแม้แต่จะชำแหละความจริง แล้วยังคิดจะมาสอนคนอื่น ถึงวิธีไขว่คว้าหาขอบเขตของความรู้อีกเหรอ?"

นี่คือคำพูดสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ท่ามกลางเสียงอุทานที่ดังไม่ขาดสาย
อีก 43,824 ชั่วโมงตามเวลาระบบต่อมา... แผนกวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีก็ได้ต้อนรับนักวิชาการผู้ "บริสุทธิ์" เธอลอยอยู่ในแทงก์ยักษ์ที่เต็มไปด้วยน้ำไขสันหลัง แต่กลับเชื่อมต่อตัวเองเข้ากับความลับที่ดำมืดที่สุดของจักรวาล