ชุดบทกวีของ Lipos

ส่วนที่ 1

(...) "สวนแห่งสุดท้าย" เคยได้ยินว่าในเมืองแห่งสุดท้ายบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เทพผู้เป็นอมตะได้แบกรับดวงอาทิตย์ อันเป็นนิรันดร์ไว้ ท่ามกลางความมืดมิด รุ่งอรุณยังไม่ลาลับไป ชีวิตที่พลันหยุดนิ่งนั้นไซร้ ยังคงมีความหวัง ผู้เสียบ้านเกิด หนทางข้างหน้าควรเดินไปยังทิศใด? คลื่นทมิฬพลุ่งพล่านล้นหลาม ความโกลาหลถาโถมใส่ ทุกชีวิตต่างหวาดหวั่นใจ ผู้ลี้ภัยเอ๋ย ยังคิดถึงวันพรุ่งนี้ของตนอยู่หรือไม่? ทวยเทพเงียบงันไป คำพยากรณ์เลือนรางไร้ ความไม่รู้ทำให้ผู้คนบ้าคลั่งได้ ตามหาสรวงสวรรค์ในวันสิ้นโลกอยู่หรือ ที่นั่นยังมีแสงอาทิตย์ น้ำพุใส และดินอันอุดมสมใจ ไปยังสวนของเทพผู้เปี่ยมเมตตาเถิด ที่นั่นยังมีเสียงหัวเราะ งานฉลอง และน้ำอมฤตชั้นดีมากมาย (...)