บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งลิง <unbreak>11</unbreak>

บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งลิง <unbreak>11</unbreak>

กาลครั้งหนึ่ง นานแสนนานจนไม่อาจล่วงรู้ ฝูงวานรสูญสิ้นราชาผู้นำที่มีอยู่ พวกมันเรียนรู้การตีความปัญญาแห่งจันทรา เคี่ยวยางมะตอยจนกลายเป็นน้ำเชื่อม ยางมะตอยคือเงามืด ประหนึ่งคำสาปแช่ง ประหนึ่งปาฏิหาริย์แห่งเงินทอง วานรผู้หัวเราะน้ำตาไหลนอง ได้เรียนรู้เล่ห์แห่งการปั้นน้ำให้เป็นตัว ข้าจักให้เจ้าเป็นเทพเจ้าหนึ่งนาที เงามืดและแสงจันทร์กระซิบกระซาบพร้อมกัน สรรพสัตว์ลิงโลดด้วยความปรีดา ใครเล่าจะคาดถึง โลกาวินาศใกล้คืบคลานเข้าหา โอ้ ไม่นะ วานรชราชะงักฝีเท้า ร้องอุทานตกตะลึง จันทราบนท้องนภา ปรากฏรอยปริแตกออกมา เป็นนิมิตตรงตามคำทำนายแต่โบราณ โลกาวินาศอยู่เพียงเอื้อม จันทราแตกสลาย มวลพฤกษายังคงนิ่งงัน หากแต่วานรมิอาจป่ายปีนได้อีกต่อไป