บันทึกการบำบัดทางจิต: ก่อนเข้ารับการผ่าตัด

บันทึกการบำบัดทางจิต: ก่อนเข้ารับการผ่าตัด

การบำบัดทางจิตวิทยา เพื่อจัดการสภาวะวิตกกังวล ก่อนเข้ารับการผ่าตัดของสมาชิก โดยได้ดำเนินการบันทึกข้อมูลตามมาตรฐานขั้นตอนการปฏิบัติงาน (และได้ทำการปกปิดข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ป่วย ตามระเบียบรักษาความลับเรียบร้อยแล้ว) บันทึกการรักษามีดังนี้: Fulwish: เทพแห่งปิติสุขผู้อยู่เบื้องบน วันนี้ทุกคนมีความสุขดีรึเปล่า? สมาชิก A: ฉะ... ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ (มีอาการกระสับกระส่ายและวิตกกังวล) Fulwish: ไม่หรอก คุณไม่ได้มีความสุขเลย ไม่อย่างนั้น คุณคงไม่มาที่นี่ วันนี้ฉันไม่ใช่ประธานของสมาคมวิจัยแสนสุขอะไรนั่นหรอกนะ คิดซะว่าฉันเป็นแค่เพื่อนธรรมดาๆ คนหนึ่งก็ได้ ระบายความไม่สบายใจทั้งหมดของคุณออกมาเถอะ สมาชิก A: คุณ... Fulwish ฉันยอมรับว่า ถ้าไม่มีทุกคนในสมาคมวิจัยแสนสุข วันที่โดนไล่ออกนั้น ฉันคงจะ... แต่ด้วยกำลังใจจากทุกคน ฉันเลยหางานใหม่ได้ แถมยังมีครอบครัวใหม่ด้วย ฉันเลยรู้สึกว่า ฉันควรจะลองพยายามดูอีกสักตั้ง พยายามใช้กำลังของตัวเองเพื่อที่จะมีความสุขดูก่อน มากกว่าที่จะตอบตกลงรับการผ่าตัดทันทีแบบนี้ Fulwish: คุณพูดถูกแล้วล่ะ สมาคมวิจัยแสนสุข ไม่ใช่องค์กรสันติภาพแห่งดวงดาว เราไม่เคยบังคับให้สมาชิกต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ วันนี้พวกเราก็เป็นแค่เพื่อนที่มานั่งคุยกันเฉยๆ ทำตัวตามสบายเถอะนะ แล้วเรามาคุยเรื่องสัพเพเหระในชีวิตกันดีกว่า ช่วงนี้งานราบรื่นดีมั้ย? เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้รึเปล่า? ทุกคนมีความสุขดีรึเปล่า? สมาชิก A: ...อืม ทุกคนดูมีความสุขกันมากจริงๆ วันๆ นึงดูมีพลังล้นเหลือกันตลอด ซึ่งนั่นก็ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของคุณด้วย แต่บางครั้ง ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองกับพวกเขาเหมือนอยู่กันคนละโลก ทุกครั้งที่ฉันอยากจะถอนหายใจเพราะความเหนื่อยล้า พอเห็นพวกเขาแล้ว ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำเรื่องที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงั้นแหละ Fulwish: ในช่วงที่เกมนองเลือดเพิ่งจะจบลงใหม่ๆ ฉันเองก็เคยมีประสบการณ์แบบนี้เหมือนกัน ทุกคนรอบข้างน่ะเป็นคนดีมากจริงๆ แต่ยิ่งได้รับความช่วยเหลือจากพวกเขามากเท่าไหร่ ในใจของฉันก็ยิ่งรู้สึกผิดมากเท่านั้น ฉันกังวลว่า ถ้าตัวเองเผลอแสดงสีหน้าที่ดูไม่สบายใจออกมา จะทำให้พวกเขาต้องเจ็บปวด และกังวลอีกว่า ถ้าร้องไห้ออกมา จะทำให้พวกเขาพลอยเศร้าใจไปด้วย ซึ่งนั่น กลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ความโชคร้ายคือบาปติดตัวชนิดหนึ่ง สมาชิก A: ใช่ ฉันเองก็มีความรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน! มันเหมือนกับบรรยากาศที่ปกคลุมไปทั่ว Planarcadia ทั้งในบริษัท ตามท้องถนน หรือแม้แต่บนโลกอินเทอร์เน็ต เวลาเห็นทุกคนหัวเราะร่าเริงกัน ก็รู้สึกว่าตัวเองควรจะเข้าไปร่วมวงกับพวกเขา แต่ว่า... Fulwish: ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก การแสวงหาความสุขเป็นธรรมชาติของมนุษย์ เพราะคุณยังมีความสุขไม่มากพอไงล่ะ คุณถึงได้โหยหาโลกแห่งความสุขใบนั้น แต่คุณแค่เข้าใจผิด คิดว่าความโหยหานั้นคือความรู้สึกแปลกแยก ลองนึกถึงภาพตามนี้ดูนะ ภาพในตอนที่ทุกคนกำลังหัวเราะ แต่คุณกลับร้องไห้ออกมา ภาพในตอนที่ภรรยาและลูกๆ ของคุณกำลังนั่งคุยเล่นหัวเราะร่าอยู่ข้างๆ แต่คุณกลับเอาแต่ถอนหายใจทิ้งไปวันๆ คุณอยากจะแยกจากพวกเขาไปงั้นเหรอ? หรืออยากจะสัมผัสบรรยากาศแห่งความสุขนี้ แล้วเข้าไปยืนเคียงข้าง พร้อมกับหัวเราะและพูดคุยไปกับพวกเขากันล่ะ? ความสุขคือพรประทานจากพระเจ้า ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายสักนิด พูดกันตามตรงนะ คุณอยากต่อต้านศัลยกรรมความสุขจริงๆ งั้นเหรอ? คุณแค่ยังไม่รู้จักตัวเองดีพอต่างหาก บอกฉันมาสิ ว่าสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ คืออะไรกันแน่? สมาชิก A: ฉันอยาก... เข้าร่วมกับพวกเขา ฉันอยากมีความสุข