จดหมายของ Yoyo

จดหมายของ Yoyo

จดหมายสองฉบับที่ตกอยู่ข้างบ้านร้าง ดูเหมือนว่าผู้เขียนจะเป็นคนเดียวกัน จดหมายฉบับเก่า ถึง Yoyo ในวัย 25 ปี: หวัดดี! ฉันคือเธอในวัย 5 ขวบ คุณครู Gina สั่งการบ้านเปิดเทอมชิ้นแรก ให้พวกเราเขียนจดหมายถึงตัวเองในอีก 20 ปีข้างหน้า เมื่อเช้าแม่ซื้อกระเป๋านักเรียนใหม่มาให้ แถมยังทำปลาทอดที่ฉันชอบกินที่สุดให้อีกต่างหาก แม่บอกว่าถ้าตั้งใจเรียน โตขึ้นจะได้ไปทำงานในตึกสูงระยิบระยับที่เมืองทวิมิติ ไม่ต้องออกทะเลไปหาปลาเหมือนพ่อกับแม่ ตอนนี้ฉันตั้งใจฝึกเขียนชื่อตัวเองทุกวันเลย ถึงชื่อฉันออกจะเขียนยากอยู่ แต่ตอนนี้ฉันเขียนเป็นแล้วนะ เพื่อให้เป็นตัวเธอ ฉันก็เลยวางแผนไว้แบบนี้: 1. เรียนวิธีนับเงิน แบบนี้ตอนที่ตึกสูงระยิบระยับจ่ายเงินให้ จะได้ไม่จ่ายผิดไงล่ะ 2. ต้องจำทางกลับบ้านให้ได้ ต่อไปฉันจะเดินกลับบ้านเอง ไม่ให้แม่ต้องเป็นห่วง 3. กินข้าวให้เยอะๆ แม่บอกว่ากินปลาแล้วจะฉลาด เพราะงั้น ฉันจะกินปลาทอดให้เกลี้ยงทุกวันเลย ฉันใช้สีเทียนวาดรูปเธอด้วยนะ ใส่เสื้อเชิ้ตสีแดง ถือกระเป๋าเอกสาร ยืนอยู่บนยอดตึกสูงระยิบระยับด้วย ช่วยดูให้หน่อยสิว่า ในเมืองทวิมิติมีร้านขายปลาทอดมั้ย? พ่อบอกว่าในเมืองใหญ่มีทุกอย่างเลย ฉันจะไปนอนกลางวันแล้ว วันนี้ยังไม่ได้ปั๊มดอกไม้แดงเลยแฮะ เธอจะคิดถึงฉันในตอนนี้มั้ยนะ? Yoyo วันที่ 10 เดือน █ ปี 1979 จดหมายฉบับใหม่ ถึง แม่: หวังว่าแม่จะสบายดีนะ! หนูได้งานเป็นพนักงานที่บริษัทเพิร์ลลักซ์แล้ว และจะเริ่มทดลองงานเป็นครึ่งปี เริ่มตั้งแต่วันนี้เลย โต๊ะทำงานอยู่ที่ชั้น 17 ริมหน้าต่างล่ะ เวลาทำงานต้องสวมเครื่องแบบพนักงานที่เขากำหนด เสื้อเชิ้ตต้องรีดทุกวัน ปลายแขนเสื้อห้ามมีฝุ่นเกาะแม้แต่นิดเดียว บางทีก็แอบอิจฉาเพื่อนร่วมงานที่เป็นเมคคาทรอนนะ ดูเหมือนพวกนั้นไม่ต้องมากังวลเรื่องกฎระเบียบการแต่งกายเลย หนูพักอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ฝั่งตะวันออกสุดของเมืองทวิมิติ ถึงจะอยู่ค่อนข้างไกลจากบริษัท แต่ก็ไม่ได้ไกลจากสถานีรถไฟเท่าไหร่ ร้านสะดวกซื้อใต้ตึกมีปลาทอดสำเร็จรูปขายชุดละ 28 เครดิตด้วย เนื้อปลานุ่มดีนะ แต่ซอสหวานเกินไป ไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่ ในวันที่ 10 ของทุกเดือน ตัวเลขชุดหนึ่งจะเด้งเข้าบัญชีเงินเดือนตรงเวลาเป๊ะ แล้วก็จะไหลออกไปอย่างรวดเร็ว... หนึ่งในสามต้องจ่ายให้เจ้าของที่พัก ส่วนหนึ่งในสี่แลกเป็นตั๋วรถไฟและบัตรเติมเงินร้านสะดวกซื้อ แล้วก็ยังมี "ค่าธรรมเนียมปรับสมดุลพลังปรารถนา" อะไรไม่รู้อีกก้อนหนึ่ง สงสัยช่วงนี้หนูอารมณ์คงไม่ค่อยดี เลยไปสร้างความเดือดร้อนให้เจ้าหน้าที่ชุมชนหรือเปล่านะ? แม่ หนูคงไม่มีวันจำทางที่นี่ได้หรอก เมืองนี้มันกว้างมาก แถมไม่มีเวลาไปทำความคุ้นเคยกับมันด้วย พอทำงานจนหมดสัปดาห์ ก็อยากจะนอนพักอยู่ในห้องเช่าอย่างเดียว ไม่รู้ว่าควรไปเที่ยวที่ไหนดี แถมที่นี่ก็ไม่มีเพื่อนพาออกไปเที่ยวด้วย เพื่อนที่ทำงานชอบเอาแต่คุยเรื่อง "อิสรภาพทางการเงิน" กับ "หนีจากการแข่งขัน" มันทำให้รู้สึกงงนิดหน่อย เพราะชีวิตที่ทุกคนใฝ่ฝันนั้น มันเหมือนชีวิตบ้านเราเมื่อ 20 ปีก่อนเปี๊ยบเลย! ไว้หนูหาเงินได้มากพอแล้ว ค่อยกลับไปเปิดร้านอาหารเล็กๆ ที่ห้วงสมุทรกับแม่ดีไหมนะ? แม่ หนูฝันถึงตัวเองตอนเด็กๆ ด้วยล่ะ ถ้าวันหยุดนี้ได้กลับบ้าน แม่ช่วยทอดปลาให้กินอีกสักครั้ง แล้วสอนทำหน่อยได้มั้ย? ครั้งนี้ไม่ได้จะฝึกฝนหรอก แค่อยากจดจำรสชาตินั้นเอาไว้น่ะ ขอให้ลมทะเลสงบ ขอให้แม่เหนื่อยน้อยลง ตั้งแต่ที่พ่อจากไป แม่ก็เป็นคนเดียวที่หนูห่วงแล้วนะ ขอให้ทุกอย่างราบรื่น! Yoyo วันที่ 12 เดือน █ ปี 1999