เธออยู่ปลายธารพิราบ

เธออยู่ปลายธารพิราบ

ถ้าคุณเก็บเรือกระดาษฉบับนี้ได้ ช่วยนำไปส่งที่เขตธารพิราบ ถนน ████ 46-██ ให้ด้วยนะ ถึงลูกรัก: ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าคนอย่างเธอดูแลตัวเองได้ดีแค่ไหน แต่รู้ก็ส่วนรู้เถอะนะ... ยังไงเธอก็ต้องยอมให้ฉันได้เป็นห่วงเธอบ้างอยู่ดี ที่โรงแรม ธาราเร้นสู่ภาพแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่ดีกว่าที่คิดไว้อีก ทุกคนที่นี่ดูเป็นมิตรดี ตั้งแต่ผู้จัดการล็อบบี้ไปจนถึงผู้เข้าพักคนอื่นๆ ไม่ต้องระแวงว่าใครจะบุกมาพังประตูพร้อมอาวุธ แถมฉันยังได้เอนกายลงบนเตียงนุ่มๆ ที่ห่างหายไปนาน แต่น่าเสียดายที่ฉันกลับนอนไม่หลับเลย ไม่ใช่เพราะความรู้สึกหวาดกลัวว่าพลังปรารถนาใกล้จะหมดลง แต่เป็นเพราะภาพในอดีตพวกนั้นที่ยังคอยหมุนวนอยู่ในหัวของฉันต่างหาก ตอนนั้นเธอตะคอกใส่ฉันว่า "คุณมันแก่แล้ว มีแต่จะถ่วงแข้งถ่วงขา" "อยู่ไปก็มีแต่จะทำให้แผนของฉันพัง" แล้วก็ดึงดันจะส่งฉันมาที่โรงแรมนี้ให้ได้ ฉันมองใบหน้าที่แสร้งทำเป็นไร้หัวใจของเธอแล้วก็ร้องไห้ออกมา เป็นเพราะฉันห่วงว่าเธอต้องอดนอนมานานแค่ไหน เพื่อหาเครดิตมาจ่ายค่าเข้าพักในโรงแรมนี้ให้ฉัน แถมเพื่อให้การแสดงบทนี้ออกมาสมจริง เธอก็ยังแอบไปฝึกซ้อมมาแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งด้วย คิดไม่ถึงล่ะสิ อันที่จริงฉันรู้หมดแล้วล่ะ ถ้าไม่มีฉันอยู่แล้ว เธอคงจะสามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างเต็มที่ ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้มาโดยตลอด ทั้งฟื้นฟูธารพิราบ และทำตามความตั้งใจที่จะมอบที่พักพิง ให้กับเหล่าจินตรังสรรค์ที่มีชะตากรรมเดียวกับพวกเรา ถึงฉันจะไม่อยากเห็นเธอทำร้ายผู้อื่นแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้ามันคือสิ่งจำเป็นที่ต้องทำแล้ว ฉันก็จะไม่ขัดขวางเธอเลย รู้มั้ย? ว่ากันว่าตำแหน่งของธาราเร้นสู่ภาพและเขตธารพิราบ ต่างก็ตั้งอยู่คนละฟากของ Planarcadia แต่ในความเป็นจริงแล้ว "น้ำพุ" แห่งนี้ กลับเป็นสายน้ำหลักของธารพิราบ หวังว่าสายน้ำแห่งธารพิราบ และเหล่าภูตธุลีที่ซุกซนที่ล่องลอยไปตามกระแสน้ำ จะส่งจดหมายฉบับนี้ไปถึงมือเธอได้ หรือไม่ก็ถูกกองพิทักษ์ความสงบพบเข้า แล้วให้พวกเขาเป็นคนส่งต่อให้ก็ดีเหมือนกัน ลาก่อนนะ ลูกรัก ขอให้เทพแห่งปิติสุขบนฟ้า นำพาความโชคดีมาให้เธอนะ • ถึงผู้ส่ง: ที่อยู่ที่ระบุในจดหมายเป็นบ้านร้าง เพื่อนบ้านบอกว่าเจ้าของบ้านหายตัวไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน ปัจจุบันก็ยังไม่พบเห็นเบาะแส มีสตรีมเมอร์ให้ความสนใจเรื่องนี้เป็นอย่างมาก และได้จัดกิจกรรมตามหาคนแบบออฟไลน์ขึ้น ผู้คนต่างพากันอาสาตามหาเจ้าของบ้านที่หายตัวไป รวมถึงใครก็ตามที่พอจะรู้เบาะแสเกี่ยวกับเนื้อหาในจดหมายนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่พบเบาะแสใดเลย น่าเสียดายที่เราต้องฝากให้ภูตธุลีที่มาส่งจดหมาย นำจดหมายกลับไปให้คุณ (เวลาที่ลงชื่อไว้ผ่านมานานหลายสิบปีแล้ว)