เสียงเรียกจาก: หัวหน้าคณะละคร

เสียงเรียกจาก: หัวหน้าคณะละคร

ใช่แล้ว ไม่ผิดหรอก คุณนั่นแหละ นักแสดงตัวน้อยที่กำลังอ่านข้อความนี้ด้วยน้ำตานองหน้า รีบเช็ดน้ำตาซะ ฉันจะมอบบัตรเชิญนี้ให้! เสียงระฆังแห่งปลายศตวรรษกำลังจะดังขึ้น ม่านเวทีกำลังจะเปิดออก ฉันมาเชิญคุณ ไม่ใช่เพื่อไปไว้อาลัย แต่เพื่อเฉลิมฉลอง พับบทกวีแห่งการบำเพ็ญเพียรเหล่านั้นไว้ที่ท้ายเรือกอนโดลาซะ ฉันจะบอกให้ว่า ณ ค่ำคืนหนึ่ง ในเวลาใดเวลาหนึ่งที่ต้องมาถึงอย่างแน่นอน พวกเราจะจัดโชว์มายากล (การแสดง)... ที่จะทำให้ทั้งจักรวาลต้องเหลียวมอง! สวมหน้ากากของคุณซะ (จะหน้ากากไหนก็ได้ มาจากบ้านเกิดที่คุณลืมไปแล้ว หรือดวงดาวที่ยังไปไม่ถึงก็ได้) แต่อย่าได้ร้องไห้เพราะสิ่งนี้ล่ะ ในรอยแยกของจันทร์มายาแห่งแดนสุขาวดี ในการพังทลายและการเกิดใหม่ของสรรพสิ่ง ฉันเห็นความเศร้าและความปีติเป็นเหมือนเหรียญสองด้าน และพวกมันทั้งหมดจะถูกวางอยู่บนปลายนิ้วของ "ปิติสุข" ฉันขอเชิญคุณมาร่ายรำร่วมกับคนเขลา และมุ่งหน้าสู่ "สุดขอบโลก" ฉันขอเชิญคุณมาร้องเพลงร่วมกับเหล่านักแสดง เพื่อเรียกเสียงเชียร์และการปิดฉาก มาสิ ประตูบาร์เปิดแล้ว! ฉันรอคุณขึ้นเวทีอยู่นะ! ป.ล. ขอสปอยล์ล่วงหน้านิดนึง การแสดงครั้งนี้ไม่ใช่แบดเอนด์หรอกนะ