Nicole

เรื่องราวมากมายที่ Nicole คิดขึ้นมา ล้วนเริ่มต้นด้วย "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..." นานมาแล้ว แสงไฟของอาณาจักรทั้งหลายเคยประดับประดาเต็มผืนแผ่นดินดุจไหมทองคำ นานมาแล้ว บรรดาธิดาแห่งสวรรค์ เคยเดินทางไปมาระหว่างสวนแห่งทวยเทพกับนครของมนุษย์อย่างไร้กังวล นานมาแล้ว เจ้าแห่งยุคเก่าผู้ตกสู่ความมืดมิด ยังไม่ได้นำหายนะกลับสู่แผ่นดินบ้านเกิดของเขา นานมาแล้ว สามจันทราที่โคจรสูงเหนือท้องฟ้ายามค่ำคืน ยังคงอยู่ครบถ้วนทั้งสามดวง... กาลเวลาไม่หยุดนิ่ง มุกไหลเวียนหยกผันแปร เมล็ดพันธุ์อัคนีของสรวงสวรรค์ ได้ดับสูญไปพร้อมกับชีวิตในสังสารวัฏอันไร้ความหวัง ผู้รับใช้ที่เคยภักดีต่อผู้ปกครองได้หักหลังเพื่อชีวิตที่ถูกสร้างขึ้น ราชามังกรสีดำหวนคืนจากห้วงดารา ราชรถแสงจันทร์แตกสลายราวกับแก้วไพฑูรย์... "เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน เธอพูดกว้างเกินไปแล้ว เอาแต่ละเรื่องในนี้มาแยกขยายความ ก็พอจะเขียนเป็นหนังสือได้เล่มหนึ่งเลยนะ" แม่มดผู้จับปากกาเขียนเรื่องราวยกมือขึ้นขัดจังหวะคำพูดของ Nicole เธอขมวดคิ้วครุ่นคิด เรื่องราวที่มีมากเกินไปก่อให้เกิดห้วงความคิดมากมาย จนทำให้เธอกลับไม่รู้ว่าจะเขียนต่อไปยังไงดี "แบบนี้ก็ดีออก การทิ้งปมปริศนาไว้เยอะ ๆ แบบกระชับและรวดเร็วแบบนี้ ต้องดึงดูดผู้อ่านได้เยอะแน่!" แม่มดผู้ร่าเริงนอนเอนกายอยู่บนตุ๊กตา Dodoco ของเธอพลางหัวเราะร่วน ถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าจะมีผู้อ่านทั่วไปได้อ่านผลงานของเพื่อนตัวเองรึเปล่า แต่แค่ได้จัดงานเลี้ยงน้ำชา ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอมีความสุขไปได้อีกนานแล้ว "ฮิฮิฮิ... นอกจากผู้อ่านแล้ว เรื่องราวพวกนี้อาจดึงดูด 'ผู้มาเยือน' ที่มีสถานะสูงกว่ามาด้วยก็ได้นะ" แม่มดผู้หยั่งรู้อนาคตหัวเราะเบา ๆ เธอได้เปิดม่านแห่งอนาคตออกตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่เคยเอ่ยถึงสิ่งที่ตัวเองรับรู้และมองเห็นเลย... เพราะยังไงซะ แก่นแท้ของโชคชะตา ก็ไม่อาจเปิดเผยให้ผู้อื่นเห็นได้ง่าย ๆ "งั้นเหรอ? งั้นก็ยิ่งน่าสนใจเลยสิ ฉันเองก็ตั้งตารอที่จะเจอ 'ผู้มาเยือน' เหล่านั้นเหมือนกัน" แม่มดผู้ใฝ่รู้ปรบมืออย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก ดูเหมือนว่าเธอกำลังตั้งตารอการมาเยือนของแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่จริง ๆ "..." แม่มดที่กำลังจะออกเดินทางไกลอีกครั้งนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เธอเคาะส้นรองเท้าบูทอันหนาเตอะลงบนพื้น เสียงขลุกขลักในกระเป๋าเดินทางที่อยู่ข้าง ๆ ก็หยุดลงทันที จากนั้นเธอก็กลับมาจิบชาอย่างสบายใจอีกครั้ง "จะ...จริงเหรอ? งั้นฉันเล่าเรื่องอื่นแทนดีมั้ย? แบบที่ลงรายละเอียดหน่อยน่ะ?" แม่มดผู้ไร้เสียงกะพริบตา ยังไงซะเวลางานเลี้ยงน้ำชาก็ยังอีกยาวนาน เธอจึงตัดสินใจเปลี่ยนไปเล่าเรื่องอื่นแทน "กาลครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว..."