Odette

เมื่อพูดถึงคำว่า "นักเต้น" ในประเทศอื่น ผู้คนมักจะนึกถึงภาพลักษณ์ที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตร ราวกับเป็นแสงสว่างที่คอยเยียวยาจิตใจ บนเส้นทางแห่งชีวิตอันยาวไกล แต่ใน Snezhnaya นั้น เมื่อพูดถึงนักเต้น สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของคนส่วนใหญ่ กลับเป็นร่างอันแสนเยือกเย็นนั้น ในฐานะนักเต้นบัลเลต์หลักของคณะละคร Korolevskiy เมื่อ Odette Spessiva ปรากฏตัวบนโปสเตอร์โปรโมต สีหน้าของเธอจะยังคงเหมือนเดิมเสมอ แววตาที่เรียบเฉย ริมฝีปากที่เม้มเล็กน้อย ราวกับรูปปั้นที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งบาง ๆ สิ่งที่ตรงข้ามกันอย่างชัดเจน คือความชื่นชมอันแรงกล้าจากเหล่าผู้ติดตามของเธอ เหตุผลนั้นก็ง่ายมาก เพราะรูปร่างที่ไร้ที่ติ การแสดงที่ดูสงบแต่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ ทุกจังหวะการเต้น ทุกการยกมือ ล้วนแม่นยำราวกับอัญมณีเจียระไนเหลี่ยมมุม ซึ่งสะท้อนประกายไฟที่งดงามจับใจ ไม่มีใครสามารถมองข้ามความพยายาม ที่ทุ่มเทอยู่เบื้องหลังท่วงท่าเหล่านี้ได้ ทันทีที่ Odette ก้าวขึ้นสู่เวที เสียงกังขาใด ๆ ก็จะหายไปในพริบตา และหลังจากปิดม่านการแสดง เธอแทบจะไม่มีการแสดงเพิ่มเติมอีกเลย ถึงแม้จะมีแฟนคลับมามอบดอกไม้และกล่าวชื่นชม เธอก็มักจะตอบสั้น ๆ เสมอ: "อื้ม ขอบคุณที่สนับสนุน ไว้เจอกันนะ" นี่ไม่ใช่เพราะเธอจงใจวางตัวหยิ่งยโส เพียงแต่เบื้องหลังเวทีที่ส่องสว่างนั้น ยังมีหน้าที่อื่นรอเธออยู่ ชีวิตของเธอเปรียบดั่งปฏิทินบนผนังที่ถูกเขียนจนเต็ม โดยไม่เหลือที่ว่างให้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย หากในยามดึกบังเอิญเหลือบไปเห็นร่างหนึ่งที่โฉบผ่านไปอย่างไร้สุ้มเสียง เบาหวิวเสียจนไม่น่าใช่คนธรรมดา ทางที่ดีอย่าทำอะไรวู่วามเพราะความอยากรู้อยากเห็น เพราะถึงอย่างไรค่ำคืนที่หิมะตกใน Snezhnaya ก็หนาวเหน็บถึงเพียงนี้ พลเมืองดีทั้งหลายต่างก็นอนหลับอย่างสงบอยู่ในบ้าน คนที่ออกมาข้างนอกในเวลานี้ เกรงว่าคงมีภารกิจอื่นติดตัวอยู่ แต่เช้าตรู่วันต่อมา Odette ก็จะมาปรากฏตัวอยู่ในห้องซ้อมเต้นของโรงละครอย่างตรงเวลาเสมอ บางครั้งก็มีเสียงดนตรีแว่วออกมาจากข้างใน บางครั้งก็มีเพียงเสียงทึบเบา ๆ ตอนที่ปลายเท้าแตะลงบนพื้น กำแพงกระจกสะท้อนภาพของเธอ ที่ยกขาขึ้นและวางลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งแม่นยำราวกับเครื่องเคาะจังหวะ เมื่อแสงยามเช้าเริ่มสว่างขึ้น สมาชิกในคณะคนอื่น ๆ ที่ผลักประตูเข้ามา มักจะเผยสีหน้าประหลาดใจ... อย่าบอกนะว่านักเต้นบัลเลต์หลักคนนี้ยังไม่ได้กลับบ้านเลย?