Columbina

จะเป็นกลางวันหรือกลางคืนดีนะ? ก็ต้องเป็นกลางคืนอยู่แล้ว โลกยามกลางวันเต็มไปด้วยถ้อยคำมากมาย ที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ "Kuutar"? "Damselette"? "เทพเจ้า"? เธอรู้ว่าคำเหล่านี้เปรียบดั่งกระจกบานแล้วบานเล่า ที่สะท้อนภาพลักษณ์ของเธอในโลกที่แปลกหน้าใบนี้ แต่ทั้งหมดนั้น ล้วนเป็นภาพที่คนอื่นอยากเห็น เธอไม่รู้จักตัวตนในกระจกเหล่านั้นเลย เช่นเดียวกับที่เธอไม่รู้จักดวงจันทร์บนท้องฟ้าดวงนั้น อย่างน้อยในตอนกลางคืน เธอก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดจากนอกฟากฟ้านั้นอย่างชัดเจน แรงดึงดูดนี้ไร้เสียง แต่กลับเป็นสิ่งที่เธอเข้าใจ ว่าจันทราน้ำค้างแข็งกำลังเรียกเธอกลับบ้าน ... ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง หรือฤดูหนาว? ก็ต้องเป็นฤดูหนาวอยู่แล้ว หลังจากความวุ่นวายของฤดูใบไม้ผลิ ความอึกทึกของฤดูร้อน และการเก็บเกี่ยวของฤดูใบไม้ร่วงผ่านไป หิมะในฤดูหนาวก็สัมผัสริมฝีปากของโลกอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังบอกว่า "ชู่ว คึกคักมาตั้งนานแล้ว ถึงเวลาต้องสงบบ้างแล้วรึเปล่านะ?" แล้วโลกก็สงบลงอย่างว่าง่าย สิ่งมีชีวิตตัวน้อยต่างก็กลับคืนสู่บ้านของตน และมีเพียงในฤดูหนาวเท่านั้น ที่ทุกคนจะตระหนักได้ว่า "บ้าน" ที่อบอุ่นสักหลังนั้นสำคัญแค่ไหน ส่วน Columbina น่ะเหรอ? เธอชอบหากองหิมะนุ่ม ๆ หนา ๆ แล้วกลั้นหายใจกระโจนเข้าไปในนั้น สำหรับเทพที่แทบไม่รู้สึกอะไรกับ "ความหนาวเย็น" แล้ว ความรู้สึกที่ถูกหิมะขาวโอบกอดทั่วร่างนี้ช่างวิเศษสุด ๆ ไปเลย ส่วนเพื่อนร่วมงานจะเข้าใจการกระทำของ Columbina หรือไม่นั้น... ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสนใจหรอก ... แดดจ้า? ฝนตก? หรือว่าฟ้าครึ้ม? ยามเช้าในวันที่ฝนตก เพราะเมื่อ Columbina ตื่นขึ้นมา และได้ยินเสียงฝนโปรยปรายนอกโถงจันทราสีเงิน เธอก็รู้สึกอุ่นใจว่า "ตัวเองกำลังได้รับการปกป้องจากหลังคาโดมของโถงจันทราสีเงิน"... "คุ้มครอง" ความหมายที่แท้จริงที่สุดของ "บ้าน" ได้ก้องกังวานอยู่ท่ามกลางเสียงสายฝน แค่ได้อยู่บนเส้นทางแห่งความหมายนี้ ก็ทำให้ Columbina รู้สึกถึงความอบอุ่นแล้ว แต่ท้องฟ้าแจ่มใสในตอนกลางคืนก็ดีกว่าจริง ๆ ... ตัวเองตอบคำถามพวกนี้ถูกรึเปล่านะ? คำตอบเหล่านี้จะเปลี่ยนไปในอนาคตหรือไม่? Columbina ครุ่นคิดอยู่ในใจ คงไม่มีทางหรอก แต่ถึงจะเปลี่ยนไป นี่ก็คือตัวตนที่แท้จริงที่สุดในตอนนี้ และเป็นตัวตนที่แท้จริงของเธอในค่ำคืนนี้ ป่าไม้ ทะเลสาบ มหาสมุทร สิ่งที่ชอบที่สุดคือ... แน่นอนว่าต้องชอบทั้งหมดนี้อยู่แล้ว